از روزی که رفتی...چشمهایم راهشان را گم کرده اتد...
قدمهایم خشک شده اند...
بغضهایم تکراری شده اند...
ساعت بخواب رفته است...
هیچ غریبه ای در این حوالی پرسه نمیزند...
از روزی که رفتی...آسمان گریست...
و من میان انبوهی از پریشانی خاطره ها گم شده ام...

بهانه های دنیا... تو را از یادم نخواهد برد...
در قلبم جاری هستی...هر جا که باشم...
هر جا که باشی...هستی درون قلبم...

وقتی خوابم نمیگیرد...
یادت مرا میگیرد به بازی عاشقانه...
تا به سحر بازیم میدهی...تا اینکه آرام شود خیالم...و بخوابم...

تو..آری تو...شاپرک تنهایی شبهای من...
آری با تو ام...شقایق لحظه هایم...
تو...تویی که همه وجودم را وقف تو کرده ام...
آری تو...رخساره ...یکی از نامهای تو...که دنیا را به رخسارت نمی فروشم...
تو...همسرم...نفسم...زندگیم...اما چه بگویم به خدای خودم...
که تو را از من گرفت...و من ...تنها...بی آنکه گله ای از کسی کنم...
فقط دلم برای تو میتپد...تویی که نیستی...نفس نمیکشی...
میان آغوش خاکی سرد...
و من اینجا...درون اتاق عاشقانمان...فقط با تو سخن میگویم...
بی آنکه جوابی بدهی...بی آنکه اشکهایم را پاک کنی...
یادت هست...تا برایم آواز نمیخواندی...خوابم نمیگرفت...
حال با ناله خودم به خواب میروم...
گاه خودم هم نمیدانم برای چه زنده ام...
تو که نیستی...من به امید چه کسی شب را صبح کنم...
فردا چه کسی در انتظار من است...
اما...چیزی بگویم...فاطمه جانم...
هنوز هم صبحها که چشم میگشایم...چشمهایت را در اولین پلک میبینم...
و دیگر هیچ...

پیدا کردن شمعی...میان لامپ های رنگین...
شکستن شیشه ای بی رنگ و شفاف...بر روی برگهای نم دار گلی خیس...
قدم زدن زیر باران...همراه با قلبی پریشان...در افکار پیچ در پیچ آواره شدن...
خوابیدن روی ملحفه اتو نشده ...بالشتی خیس ...سقفی پر از خاطره...
فرو ریختن آوار کهنه بر سر...خونین شدن از تفکرهای وحشی...
برداشتن تکه زغالی ...آتش حسرت تنهایی...و یک فنجان چای داغ...
وباز هم تو...در برابر چشمانم...با تبسم نگاهت...و من این سو...
با چشمان خیس...و لبی خندان...آمدن خیالت را...به استقبال می نشینم...

خنده ام تا عرش ...گریه هایم بی صدا...تا تو می خندی به رویم ...می شوم مست نگاه... 
با دو چشم مست و وحشی...من شکارت می کنم...
زند گی را در نگاهت ...بوسه باران میکنم...
بی وفا...رحمی بکن...دستم بگیر...
گر نگیری دست من...افتم زمین...مستی زسر ...بیرون رود...

منتظر بودم بیاید...ساعت ها گذشت...
دل شوره و اضطراب...افکار آشفته...ترس از انتظار بیهوده...
نگران از وزش بادهای وحشی...رعد و برق سهمگین...همه و همه ترس ترس ترس...
ترس از نیامدن تو...ترس از بارش باران...و طوفان ناخوانده...که بشکند شاخه ها را...
در و پنجره ها را به هم بکوبد...و عاقبت سقف خانه چکه کرد...
چشمانم خیس شد و از خواب پریدم...و تو به خوابم نیامدی...

نوشته هایم را گم کرده ام...اما يک روز که حالم خوش بود...
چشمانت را رسم میکنم...
شکل پاييز را میکشم... در کنار نفسهایت میگذارم...
آنوقت من زمستان میشوم...سرد و سوزان...زخم میکنم نگاهم را...
تا فصل بهار...

هنوز حسرت در آغوش کشیدن... برگهای خزان را به دوش میکشم...
دست های خالی من...و نگاه ویرانم...
تا خزان بعد...در انتظار قاصدکها میمانم...
تا شاید...برگی خشک و خسته...گوشه ای پنهان شده باشد...

برای تو و چشمانت...حرفهای زیادی بلد نیستم ...

نوشته هارا هم فراموش میکنم...وقتیکه به نگاهت برسم...گوشه ای از لبخندت را میکشم...

کنار چشمان پریشانم میگذارم...تا خودم را گول بزنم...دل خوش کنم...

که عاشقانه نگاهم میکنی...لبخند میزنی...راستی بین خودمان بماند...دزدی لبخند ت کار دلم بود...من فقط بلدم...نگاهت کنم...همین...