برایت که بنویسم... تمام وجودم لبریز از عشق می شود...اما تو بی خبر از بارش بارانی...

این روزها چشمهایم بیقرار شقایقها هستند...برای گریستن...

در پی بهانه ای برای خالی کردن غمهایم... بهانه ای برای تو...بنام تو...

برای چشمهایت...که عاشقانه مینگری مرا... 

به آنهایی که مرا شکستند بگویید...لبخند می زنم به دنیا...
چون من فقط از کرامت زمین ...و نوازش گرم آفتاب...
و خنده ماه ...و شادی ستارگان...فقط یک متر...
فقط یک متر کافیست برایم... قبری در دورترین نقطه ...
تنها در گوشه ای دنج...بی آنگاه گذری باشد برای کسی...
تنها ...از همانجا...بنگرم به شماها...ببینم نفر بعد کیست...
شاید آنهم ...قبری بخواهد مثل من... 

تنهایی یعنی...
یک نگاه پریشان...یعنی اتاقی پر از خاطره...
تنهایی یعنی ...دلی شکسته ...روحی سرگردان...تنهایی یعنی...
من ...من یعنی سکوت ...سکوت یعنی فریاد بیصدا...
تنهایی یعنی ...پنجره های خاک گرفته… اتاق خالی از تو...
گاه تنهایی آنقدر تنها ترت میکند...که میشوی هیچ...فقط نفسی که نای بالاآمدن ندارد...
تنهایی یعنی مرگ ... 

کار هر روزش بود...
خانم اجازه برم آبخوری...وقت برگشتن چشمهاش نشان از شادی بود و عشق...
روز بعد و روزهای دیگر...آنقدر آبخوریها ادامه داشت تا روزی...
خانم ببخشید برم آبخوری...وقت برگشتن ...اینبار چشمهایش خیس بود و گریان...
هق هق و ناله هایش نشان از دگرگونیش را میداد...
اما روز بعد...خبری نبود...آبخوری نرفت...چند روزی گذشت تا اینکه...
خانم معلم نگاهی به شقایق کرد...
شقایق دخترم...دیگه تشنه نمیشی...چرا نمیری آبخوری...
شقایق چشمهایش قرمز شده بود...بغض گلوشو سنگین کرده بود...
خانم معلم آمد نزدیک شقایق...
شقایق عزیزم...این است رسم عاشقی...
تا الان شقایق قصه ما تنهاست...دیگر تشنه نمیشود... 

گاه آنقدر در تو غــرق می شوم...
که از نگاهـم به دیگرى احساس خیانـت میـکنم...
و گاه به هر سو مینگرم...فقط تو را میبینم در نگاهم...
همیشه تو را ...میان نوشته هایم جای میدهم...
تا باشی...در همین حوالی... 

نگاه زهر دارت کاری بود...
چشمانم زخم بر داشتند...وقتی پلک میزدی رو به قاصدکها...
ستاره ای که مست نگاهت بود...سیلی محکمی زد به گونه های خیسم...
آنگاه ماه عاشقانه نگاهم کرد...بیقرار تبسم نگاهش شدم...
نگاهم گاهی به تو...و گاهی به ماه بود...
تو حواست جای دیگری بود...و من حواس ماه را پرت میکردم...تا دوباره نگاهت کنم... 

دستانش داشت مثل بید میلرزید...
رنگش پریده بود...بغضش را داشت غورت میداد...
عابرین با شتاب از کنارش میگذشتند...
بی آنکه بهش توجهی کنند...
دخترک با اندوه ... زیر چشمی همه را می پایید...
وسپس بی تردید ...رفت کنار خانه قدیمی ...که پنجره ای چوبی داشت نشست...
انگاه شروع کرد به شمارش...یک...دو...سه...چهار...تا 100ادامه داد...
آنگاه صدای ترکیدن بغض ابری سرگردان...دوباره او را سر جایش میخ کوب کرد...
من هم سرگردان از دیارم...آمدم تا که رسیدم نزدیک همان خانه...
چشم در چشم ...نفس در نفس...بغض در بغض...
نگاه معصومش چه زیبا بود...نفسهایش بوی عطر یاسها را میداد...
دستم را بسویش دراز کردم...دستم را بگرفت...مست مست...
نگاهمان به آسمان...قلبهایمان پریشان...
سر به شانه ام گذاشت...آرام و بیقرار حرکت کردیم...
آسمان راه را برایمان میشست...و بغض خسته ما میترکید و میترکید...
وسط گریه هایمان...شاد بودیم...اما اشک امان از ما بریده بود... 

خاطره ای هر چند معمولی...دگرگونم میکند...
وقتی تنها...بی او نفس میکشم...
از خودم خجالت میکشم...
اما چیزی از دست من بر نمیاد...جز اینکه در عزایش بنالم... 

هیس...چیزی نگو...حرفی نزن...
اینبار بگذار قلبهایمان...با هم حرف بزنند...
نبض کلامت را ...در میان نفسهایت رها کن...
تا جان بگیرد ...تن خسته ام... 

مـن نــگاه عاشقا نه ات را...بیت بیت کرده ام در نوشته هایم...
و تو نوشته هایم را ...عاشقانه در نگاه که میخوانی ؟
وقتی جملات من با صدای تو خوانده شود...چه قافیه هایی به خود میگیرند کلمات...
خوشا بحالت...تو که گوش فرا میدهی به صدای دلبرم...