تو نمی دانی چشمانت با من چه میکند...
وقتی نگـــاهم میکنی ...چنان قلبم از شیطنـت نگــا هت میلرزد...
که نمیشود نفس کشید... چقدر زیبـاست غنچه لبانت...
و گودی گونه ات...فقط باید مست نگاه شد...
همان کافیست...برای عمری جان دادن برایت...

تو چه میدانی ...در نگاهت چه می بینم...
چه میدانی...در نفسهایت بدنبال چه هستم...
لبانت را اینطور غنچه نکن...
داری دیوانه ام میکنی...با پریشانی گیسوانت...

با توام لعنتی...
چرا اینگونه بیقرار شده ای...این همه باریدی ...این همه فریاد زدی...این همه شر شر اشکهایت
خیابانها را شست...چه غلطی کردی...
بغضم در حال انفجار است...یک دم نبار...بگذار راحت شود گلویم...
بگذار چشمهایم خیس شوند...بگذار گونه هایم حس دلتنگی مرا بفهمند...
ساکت شو...دیگر بس است...
بگذار میخواهم برای خودم گریه کنم...ناله کنم...اشک بریزم...

تو لیاقت نداشتی که نماندم...
عشق...علف هرز نیست هر جایی بروید...
میروم ...تا شاید بوی گند رسوایی ...به مشامت شیرین آید...
بیا...این فقط لایق توست...

خب لعنتی...وقتی میخوای بری...
چرا ...قلب منو با خودت میبری...
چرا...خاطراتت رو جا میزاری...
حالا من چه کنم...هاااا

تو مرا تسخیر کرده ای...
در روحم جاری شده ای...
از وقتی بار سفر را بستی و رفتی...
روحم را با خود برده ای...و تن خسته ام...
مدام پرسه میزند کنار ت...تا شاید برخیزی و مرا درآغوشت جای دهی...

دیگر نه بیقرارم... نه پریشان...و نه اشک میریزم...
فقط گاه گاهی...چشمهایم می سوزد...
از تندی کلامت...و شوری نگاهت...

چه میکنی تو...
وقتی ...یادت میکنم...خاطره ای چنان مرا ...
در هم می کوبد...که نای ایستادگی را ندارم...
در برابر غرور چشمانت...

وقتی میخواهم ...تو را بیاد بیاورم...
تا دست به قلم میشوم...ترسیم کنم تو را...می بینم...
نمی شود بارانی را بکشم که شبیه اشکهایت باشد...
شکوفه ای را نقش کنم...که شباهت لبخند تو باشد...
و هیچ نیسمی را نمیشود وصف کرد...به بوی نفسهایت...که جان میداد به تن خسته من...
حال که نمیشود...نه دستانی کشید ...و نه تبسمی را وصف کرد...و نه نجوای صدایی شنید از تو... 
پس چرا شبها...
فقط یک دم می آیی...و سپیده را برایم نقش میکنی...
این است عشقی که میگفتی؟
میگذاری مرا...در تب ثانیه ها بسوزم؟
مرا به بغض ابرهایی می سپاری... که خود را به پشت ماه پنهان کرده اند...
که فقط چنگ میزنم گلویم را...باشد عشقم...من به همین عاشقانه هایت هم دلخوشم...
فقط یادت باشد...
بی تو...اینجا جهنمی برای خود ساخته ام...

آغازی در زیر باران...بارانی که تراوش اشکهایم را نوازش میکرد...
می خواهی بروی... و ببری باز این هوای پرخاطره را...
حالا حس میکنم...تشنگی گلها را...که نگاهشان به ابریست...
که به آهستگی می رود...و می برد عشق را با خود...