هنوز رها نشده بودی... داشتی میان گریه و درد جان میدادی ...
که صدایم میکردی...تا در تاریکی باغ بهشت دستت را بگیرم...
اما من خواب مانده بودم... و صدای عاشق و مهربانت را ...که مرتب با ناله نامم را میخواند نمی شنیدم... تو دستت را بسویم دراز کرده بودی...و من خواب مانده بودم...
کنار پیکر بی جانت...جان داده بودم قبل از تو...اما من باز گشتم و ...تو بی من رفتی...
حال مانده ام در کنار ...دلتنگیهایت...خاطراتت...عکسهایت...بوی تنت...
فقط درد و عذاب میکشم...چه میداند روزگار...که با من چه کرد...که اینگونه دارم جان میدهم ...

از آن سویی که می آیی...دلم خوش نیست میدانم ...
کسی شاید شبیه رمش چشمانت...چه میدانم نفسهایت شده هم دم ...دمادم میدمم از غم...
نمی دانم کسی شاید نمی فهمد... کسی شاید نمی گیرد ...
مرا از دست تنهایی ...تو میخوانی فقط شعرم...
و میگویی عجب حسی...عجب شوری ...عجب عشقی...
عجب احساس زیبایی....تو هم شاید نمی دانی ...نمیدانی چه میگویم...

بگذار میان بغض گلو گیر خویش گم شوم ...شاید کمی آسوده شوم....شاید...
بگذار در هیاهوی قاصدکها ...که سراسیمه می آیند بسویم...رها شوم ...شاید...
شاید... هزاران گفته ی ناگفته دارم... میان نگاهم...میدانم که نمیدانی چه میگویم...

میخوام بیام به اون دیار...بگو به من کجایی...
همون دیار که آدماش...دلاشون خداییست...
میخوام بگم غما ی من...فقط نگاه ماه بود...
نگاه عشق و جان من...کجای فصه ها بود...

بر سر دو راهی مانده ام...
شهر عشق...دیار غم...
کدامشان به تو ختم میشود...
مانده ام...بیایم سوی غم...یا که بسوی عشق...
کجایی تو...که از هر دو سو...بوی عطر نفسهایت را حس میکنم...

بعضی وقتا...خاطراتی هستند...که نه میتونی دورشون بریزی...
و نه میشه نگهشون داشت...سرگردانند در افکارت...اونا رو میبری لب رودخونه ...
میسپریشون به آب...خیالت که راحت شد که ...همراه با جریان آب رفتند...
با خیالی آسوده ...بی هیچ فکر و خیالی...بر میگردی بسوی خانه...
اما تا به خانه میرسی...میبینی دم در خانه چه ولوایی برپاست...
نزدیک میشی...میبینی همون خاطره ها...قبل از تو به خانه رسیده اند...
تا منو میبینند...به بسویم می آیند و مرا درآغوش میگیرند...
و هق هق ناله ها شروع میشود...

خسته از راهی بی انتها بودم... تنها در امتداد گیسوانت...
دستهایت را بسویم دراز کرده ای...اما من اینجا ...با تلاقی چشمانم گیج مانده ام...
صدای قلبم موزون نگاهت شده...تا پر شدن عشق در نگاهت...
در انتظار خواهم ماند...

ببین...گم شده ام همانجایی که رهایم کردی...
فقط بیا راه را نشانم بده...تا خودم را پیدا کنم...

فریاد زیر باران...نهایت دلتنگی من است به آسمان...

تو یه آواز بلندی...میون تنهایی من...
تو یه آهی...مثل خوندن...میون حرف دل من...
تو نجیبی...مثل مریم...میون چشم یه عالم...