تقصـیر من نیست...همیشه به تو میرسم...
از هر خیابانی که میگریزم...دوباره به تو میرسم ...
انگار همه به تو منتهی میشوند... 

همیشه که نباید...در انتظار چلچله ها بود...
قناریها هم در پشت پنجره... کلبه ما برایمان آواز میخوانند...
گاه باد هم مینوازد برایمان...رقص اشکهای شقایقها را...
آنگاه لرزش شکوفه های گیلاس...عطر شمیم عشق را...پخش میکند در نفسهایم...
و تو ای زیبای خفته عشق ...برخیز و ببین...برایت سبد سبد ستاره آورده ام... 

مـن نگاهت را مینویسم...چشمهایت را...نقاشی میکنم...
اما تو نمیخوانی ...فقط نگاهی و گذری...
اینبار قافیه چشمانت را بر هم میزنم...
میگویم چشمانت بدنبال ...کدام نگاه هرزه ای اسیر مانده اند...
که حتی شعرهای خودت را هم نمیخوانی؟
اما هذیان گفتم...این قافیه چشمان تو نبود... 

گاهی دلم لک میزند...برای چشمهایت...
برای یک عاشقانه ی بیصدا...من باشم و تو و پریشانی گیسوانت...
آنگاه من هی ناله کنم از فراقت...و تو گریه کنی برایم...
و تو گله کنی از من...و من گریه کنم برایت... 

حرفهای زیادی بلد نیستم ...
عشق را فقط در چشمان تو دیدم...چیزی نمیدانم که بنویسم...
تنها میتوانم ازگوشه لبخندت را ...که حرفهای دلم را دزدید بگویم...
از عشق چیزی نمی دانم... اما عاشقانه به تو مینگرم...
مثل کودکی که آغوش مادر را بهانه میکند...
وحتی کودکانه تر از آنچه فکر ش را بکنی...دوستت دارم... 

گاه باید پشت کرد به دنیا...
و رفت در میان برزخیان...ببینیم آنجا چگونه میگذرد... 

از کدام روزنه زندگی مینگری مرا...
که اینگونه گره خورده ام در خود...
رفیق نیمه راه بودی...و من همدم خاطره هایت... 

وقتی نگاهم را دزدیدی...آسمان رنگی شد...
ماه خندید...ستاره ها درخشیدند...
قلبم فرو ریخت...نگاهم پریشان شد...
چه نگاهی بود...که اینگونه دگرگونم کرد... 

لعنتی...خوابم نمیبرد...قبل از اینکه تلفنی ...بهت شب بخیر بگم... و یه بوس عاشقانه...
چرا جوابم را نمیدهی...مگر نمیدانی...آرامبخش من صدای دلنشین توست...
خواهش میکنم...جوابم را بده...حتی اگر فقط صدای نفسهایت را هم بشنوم کافیست... 

لعنتی...کجایی تو...آسمان هم به حال من گریست...
اینجا تنها مانده ام...در انتظار آمدنت...بار هم منتظر می مانم...
میدانم نمیایی ...