مرا سرآغازیست بی پایان... 
من در انتهای راه فرورفته ام...
مرا فریادیست آسمانی...
من در سکوتی نافرجام فریاد میزنم...
مرا جستجو کن...در همین حوالی...
در کنار دلتنگیهایت...مرا خواهی دید...شقایق...

من هرگز نخواستم...
ازتو و از عشق افسانه ای تو... چیزی بگویم...
باورکن...
من فقط میخواهم...با عشق تو زندگی کنم...
مثل کودکی ...که با لالایی مادرش آرام می گیرد...در آغوش تو بخواب روم...

تو در من زنده ای...تو ايمانی در من ... به بازگشتی دوباره...
که در بر هم زدن...شعرهای عاشقانه ام ...تو زنده ای... 
نهفته ای دستهایت را...در آغوشم...چشمهایت را در نگاهم...
تو به چه مینگری...من در انديشه سوگواری امروز توام...
تو...هیچگاه از من جدا نخواهی شد...شقایق...

گاهی آنقدر از خود ...بی خود می شوم...که گویی دیوانه شده ام...
از ميل نگاه به چشمانت که ندارمشان...از میل بوسه های عاشقانه ات که ندارمت...
به چه فکر کنم...به چه بیندیشم...وقتی نیستی با که زندگی کنم...
گاهی آنقدر به تو فکر ميکنم...که یادم می رود تو را خدا از من گرفته است...
گاهی بی فکر...و بی جان...گوشه ای میمیرم...و تو دوباره مرا زنده میداری...
برای یک روز بی تو بودن...یک روز در آتش عشق تو سوختن...

دوستت دارم... بی آنکه درکت کنم...
دوستت دارم... بي آنکه تو را ديده باشم...
که ناگهان تو با من...دست در دست...چشم در چشم...و نگاه درنگاهم ایستاده بودی...
مانده ام چه کنم با تو...رهایت کنم بگذری؟تو را درآغوشم پنهان کنم...
و یا ببوسم لبانت را...تو بگو چه کنم شقایق؟

بر خستگی روزانه ام تکیه زده بودم...زندگی را داشتم ورق می زدم...
تو را دیدم...لمست کردم...دستی بر گونه های خیست کشیدم...
لبخندی پر از اشک بر لبانت جاری شد...و من آنگاه در قلمرو تو چشم گشودم...
عشقت همچون صاعقه ای قلب بی جانم را زندگی بخشید...
و تو...همچنان فرمانروای...قلمرو سرزمین منی...شقایق...

ديروز...امروز و یا فردا...
و یا يک سال ...و یا سالها در پی تو میگشتم...
اما تو ...تو کجا ی زندگی بودی...بر لبم خفته بودی...
ویا در میان چشمهایم نشسته بودی...
وقتی چشمانم بارانی میشد...لبانم وسوسه بوسیدن راداشت...
گاهی در سپيده‌...شبنم میشدی...میغلتیدی بر لبانم...
و لبانم را غرق در بوسه میکردی...
همانگونه بمان...در چشمانم...شقایق...

برقص شقایق...
و برقصان موهای پریشانت را...در این فضای عاشقانه...
همچنان ... رقص شقایق زیباست...

وقتی چشمهایت را مهربانانه به من میدوزی...
آنگاه که لب هايت را با تبسم می آرایی...
وخاطرت را از کينه ها خالی می کنی...
نه آفتابی غروب میکند...نه چشمهایی خسته می شود...
و عقربه های ساعت فقط در جا میزنند...
هی تکرار عاشقانه...هی نگاه عاشقانه...و هی بوسه جانانه...
چه غوغایی می کنی تو...شقایق...

اصلا نگران نیستم...تو هم ذره ای شک نکن...
نمی شود دوستت نداشته باشم...
نمی شود روزها را بی تو سر کرد...
وقتی هم با تو قهر شوم...از سر لج تو...نوشته هایم پر از لعنتی می شود...
پر از فحش های عاشقانه ...می دانم وقتی می نویسم...تو عاشقانه تر می خوانی...