دیگر نه بیقرارم... نه پریشان...و نه اشک میریزم...
فقط گاه گاهی...چشمهایم می سوزد...
از تندی کلامت...و شوری نگاهت...

چه میکنی تو...
وقتی ...یادت میکنم...خاطره ای چنان مرا ...
در هم می کوبد...که نای ایستادگی را ندارم...
در برابر غرور چشمانت...

وقتی میخواهم ...تو را بیاد بیاورم...
تا دست به قلم میشوم...ترسیم کنم تو را...می بینم...
نمی شود بارانی را بکشم که شبیه اشکهایت باشد...
شکوفه ای را نقش کنم...که شباهت لبخند تو باشد...
و هیچ نیسمی را نمیشود وصف کرد...به بوی نفسهایت...که جان میداد به تن خسته من...
حال که نمیشود...نه دستانی کشید ...و نه تبسمی را وصف کرد...و نه نجوای صدایی شنید از تو... 
پس چرا شبها...
فقط یک دم می آیی...و سپیده را برایم نقش میکنی...
این است عشقی که میگفتی؟
میگذاری مرا...در تب ثانیه ها بسوزم؟
مرا به بغض ابرهایی می سپاری... که خود را به پشت ماه پنهان کرده اند...
که فقط چنگ میزنم گلویم را...باشد عشقم...من به همین عاشقانه هایت هم دلخوشم...
فقط یادت باشد...
بی تو...اینجا جهنمی برای خود ساخته ام...

آغازی در زیر باران...بارانی که تراوش اشکهایم را نوازش میکرد...
می خواهی بروی... و ببری باز این هوای پرخاطره را...
حالا حس میکنم...تشنگی گلها را...که نگاهشان به ابریست...
که به آهستگی می رود...و می برد عشق را با خود...

مي توان دلتنگ شد...دلتنگ یک باد صبا...
میتوان در قطره گم شد...گم شم از اشک خدا...
مهربان و بي ريا گر بوده ام قلبم شکست...
روز و شب جا مانده ام من ...در میان واژه ها...

راه کوی دلبرم را بسته اند... مانده ام تنها دو دستم بسته اند...
باده ی ما ساغری بی تو نداشت... عشق مابی چشم تو مستی نداشت...
دل ز جام چشم تو شد می پرست...می پرستم...می پرستم...مست مست...

تو از کجا آمده ای سر راهم...که اینگونه راهم را بستی...
بن بست قلبت ...و نگاه بی تابم...چه سر در گم شده اند...
متحیرمیان یاسهای وحشی...که اینگونه بی تاب شده اند ... 
تو آن سو...و من این سو تو را در آغوش میکشم...
و ذره های وجودم ...تو را به رقص می آورند سروده هایم...

از تو ممنونم...
که تمام دفترهای خاطراتم بخاطر تو ورق می خورند...
تو از همان لحظه ای که... در کنار کلبه آرزوهایم...
به نظاره دردهایم ایستادی... تا برایت از دلتنگیها و دردهایم بگویم...
و تو مدام لبخندهای تلخ مرا ...در قاب شکسته قلبت آویزان میکردی...
و تبسم شیرین نگاهت جان میداد...به روح خسته ام...ممنونم ازت...
تو بدان که دیگر... واژه ای برای سرودن ندارم... 
دوستت دارم مثل شعر تازه ای...که نوازش میکند قلبم را...
و تو... رویای خیس لحظه هایم...مرا درک کن...تنهایی مرا ببین...
که چگونه ورق میزنم تو را...میان نوشته هایم...
ممنونم از تو ...و از خاطراتت ...و از تمام نگاه های عاشقانه ای که هرگز از یادم نخواهند رفت...

آمده ام بگویم فراموشت نمی کنم...که اگر نام تو جاری شود بر لبانم...
این از دلتنگی من و توست...من که هستم در این ظلمت خیال...
تو هم میان باغی از بهشت...پر از ستاره های گردان...و ماه هم که چشمانت را به امانت گرفته...
چه میکند خدا با من...یعنی نمیداند این سهم من بوده...چه سخاوتمندی پروردگارم...
از من مایه گذاشتی...ممنونم...

راستی شنیده‌ای ...که این روزها ناخوشم از تنهایی... 
دیده‌ای لبانی که نمی‌خندد ...مثل عروسک شب خیمه بازی... 
چشمهایم دیگر برق نمی‌زنند ...دیگر چشمهایم دنیا را زیبا نمی بینند...
من این روزها کم طاقت شده ام...صبوری را از یاد برده ام...
و مدام ...بیقرار و پریشانم...برای چه ...نمیدانم...