ببین لعنتی دلربای من...
اگر بیـایی...حتی در میان رویاهایم و یا خوابم...
این خـون دل خــوردنها ...و این بغضهای گره خورده در گلو را...
به حساب تو نمیگذارم...چیزی را تلافی نمیکنم...اینبار...
آنقـدر عاشـقت میکنـم ...آنقدر برایت شعر میسرایم...
آنقدر تو را درآغوش محکم میفشارم...که دیـگر نتوانی برگردی...
اینبار دیگر فرق میکند...
یا من تو را پیش خود نگاه میدارم...و یا تو مرا با خود ببر... 

یادت هست...اشکهایت را با لبخند جواب میدادم...اما حال همه...
بغض مرا به مسخره گرفته اند...
گریـه هایم را نمی فهمد کسی... خودم را به کودکی میزنم...
چندیست...گریه هایم کودکانه...و بیصدا شده است...
اما هر وقت گونه هـایم خیس می شـود...حس دستانت را بر سرم حس میکنم...
می فهمـم تو را...حس میکنم نفسهایت را...چندیست در من زندگی میکنی...
اما گریه هایم ...غصه هایم...عذاب هایم...بی تابی و بیقراریهایم...
تاوان کدامین گناهیست که پس میدهم...
. 

ماه ها گذشت... از بی تو زندگی کردن...اما هنوز درگیرم با خود...
تپش گرم ترین خاطره ها... می فشارد قلبم را... 
و به تمام ثانیه هایی ...که بی تو گذشت...
و به بی تابی قلبی که شکست ...تو بیا آفتابی شو... 
بر این غنچه نشکفته خسته بتاب... تو بیا در این بن بست بی پایان...
همچون حس غریب تپش آینه ها باش...بتاب برمن...بتاب که در این دوزخ لعنتی...
راه را گم کرده ام... 

شاید تو...خلاصه شده ای در من...
گاه سکوت می شوی میان حرفهایم...
و گاه فریاد میشوی در لا به لای نوشته هایم...
همیشه تو را احس می کنم ...در میان نفسهای خسته ام...
و گاه گم میشوی ...در هیاهوی قلبم ... 

پــرواز در آسمان خیالت...در میان ستاره ها...
و آنگاه سقوطی...میان آغوش گرمت از ارتفاع چشمانت...
رهایم نکن...محکم تر...گرم تر...عاشقاه تر...
مستم کن...با نفسهایت... 

انگار تو ساخته شدی...که من شاعر شوم...
تو خلق شدی...که من فقط برای تو بنویسم...
خودت...نامت...نگاهت...چشمانت...موهایت...همه ساختگی بودند...
یا اینکه خالق تو را اینگونه نقاشی کرد...
که مرا عاشق تر کند...خودت...نامت همیشه گره خورده در وجودم...
میبینم تو را...میشنوم صدایت را...حس میکنم لبانت را...
هر وقت...آهنگی...نگاه عاشقی...صدای دلنشینی...بوی بهاری...حس کنم...
در من زنده میشوی تو... 

وقتی عاشقانه نگاهم کردی...و گفتی تا آخرش هستم...
زندگی را با هم میسازیم...خشت خشت و برگ برگ...
چه عطر روح نوازی داشت نفسهایت...
حال من...در کنج خلوت اتاق...خودم را از چشم همه پنهان کرده ام...
نبینم زندگی را...که بی او چگونه میگذرد... 

شاید برایت عجیب باشد...این روزها آرام گرفته ام...
خودمانی بگویم...
به آخر خط که برسی ...دیگر برایت فرقی نمیکند...
کجای زندگی باشی...فقط میخواهی بروی... 

بهش گفتم...هیچوقت اشک نریز...گریه نکن...چون من میمیرم...
اما...
او مرد ...من دارم گریه می کنم...بی او اشک میریزم...
عجب سرنوشتی غم انگیزی دارم من... 

هربار دلم را خالی میکنم ...از تو و از عشقت...
دوباره پر میشود ...از گیسوانت و نگاه پریشانت...
برکت چشمانت... چه بسیار است در آسمان...