انگار تو از قبل هم بوده ای...شايد تو را ديده ام ...پيش از آنکه ...تورادوست داشته باشم...
آری تورا دیده ام...میدانی چه وقت...آنگاه که لیوان شرابی دردست ...و نامم را زیر لب نجوامیکردی...
شاید تو همان لیلای شعرهای منی...شاید تو همان شقایق غزل های منی...
آری من تورا از قبل دیده...و از قبل دوستت داشته ام...

شقایق...انگار دارم دیوانه می شوم...
گاهی از ميل زیستن در هر چه هست ونیست...
وگاه در هر چه میچرخد درنگاهم...و هر چه باشد در تبسم لبانت...
و آنقدر درتفکر هیچ می مانم... ومخصوصا وقتی به تو فکر میکنم...
که نمیدانم کیستی...و درکدامین دیاری...
آری آنقدر فکر مي‌کنم...که گاهی یادم می رود...به چه فکر کنم...
وگاهی نمیدانم...به تو فکر کنم...یا به درد دلم...که نمیدانم چه مرگش شده...

به صفحه تقویم مینگرم...
به روزی که تو درآن زاده شدی...به روزی که من عاشق آن شدم...
به روزی که مرا طلسم خودش کرد...تا دیگر به روزی دیگر فکر نکنم...
آن روز هر چه بود...روزی شبیه خنده های توبود...
روزی شبیه پریشانی گیسوانت...روزی همانند نقش چشمانت...
روزی درست مثل آرزوهای من...دوستت دارم مثل هرروزدیگر...

تورا گم کرده ام...در میان امواجی که همیشه... نامت را برزبان می اورند...
انگار از تو فقط...یادگاری مانده برایم...و آسمانی که ماهش... تو را از من می کند...

وقتی تو نامم را صدا می کنی...
انگار با نفسهایت ...مرا گرم درآغوش میگیری...
باز هم صدایم کن...

تقدیر من این بود...نمیدانم...که ردپایت را درساحل ببینم...
که دوباره صدایت را... در لابلای موجها بشنوم...
حال به دریا زده ام...قلبی را...که بی نشان به دنبال تو میگردد...

زمان به سرعت مبگذرد...و اشکها بیهوده گونه ها را سیراب میکند...
گویی زمان ...از گذشته های دور...
تا سال‌های يی شمار... پشت سر من براه افتاده است...
و من تنها ...در کنار امواج دریا ...ناله های باد را میشنوم...که در گذر زندگی من...
ردپای مرا به آب میدهد...تا تو پیدایم نکنی...و تنها با خیال خود...برای خودم شعر بگویم...
دریا جوابم را بده...

چرا هر بار که می بینمت...دوباره به تو دل می بازم...
و چرا هر دفعه که چشمانت را می بینم...چشمانم در به در می شوند...
شقایق من...
چرا هر چه می نویسم...باید از کنار تو بگذرم...
تا در میان خاطره ها آواره نشوم...
گل زیبای من ...غنچه شعرهایم...نفس زندگی من...
دوباره در میان نگاهم ظاهر شو...این بار میخواهم...دنیایی رنگارنگ با چشمانت بسازم...

وقتی من از تو شروع می شوم...شادی داشتن تو...
شوق در آغوش کشیدنت... دیوانه ام می کند...
اما گویی من...درست نمی شناسم تو را...
و درست نوازشت نمی کنم...
وقتی آواز میخوانم...تمامی قافیه ها را بر هم میخوانم...
نفس در نفس...دم به دم...از تو شروع می شود زندگی...
آری...من از تو شروع می شوم...گل قشنگم...

تو همان رنگ ... سبز عسلی شعرهای منی...
رها شو در نوشته هایم...بر غزل هایم لم بده...
اما اینطور نگاهم نکن...آب می شوم در آغوشت...