این روزها غرق میشوم در تو...در سکوتی بر گرفته از نگاهت... 
سکوتی که در پشت ...فریادهای بی صدایم زجه میزند...
وقتی لبانم نمیخندند...و چشمانم بی روح شده اند... 
آنقدر در خود مرده ام...که شبها با ارواح بیدارم...
چه کرده ای با من...تو به من ظلم کرده ای...
یا که...من رفیق نیمه راه بوده ام...نمیدانم؟ 

لعنتی...هر چه بیشتر برات گریه کنم...بیشتر عاشقت میشم...
خب تو که نیستی...من چه کنم ...با این همه عشقی که بهت دارم... 

هدف گرفت و رها کرد تیرش را...سوزش و سنگینی را بر روی قلبم حس کردم... 
فقط یک قطره اشکی چکید... وعقده دل باز شد...غمهای دلم پرواز کردند یک به یک...
تا که رسیدم در میان...جنگلی از گل... 
چه گلهایی ...همه در یک صدا با هم...برایم شعر میگفتند...
یکی آمد به تنهایی...نوازش کرد موهایم...
یکی دیگر جلو آمد...صدایم کرد ...دعوت کرد...
گفتم...رقصی را دیگر نمیدانم...
گفت...رقص شقایق هم نمیدانی...
گفتم...دیگر مرد آن شقایقی که مرا میرقصاند...
حال باید مرگ شقایق را به سوگ نشست... 

فریاد ی جامانده در سکوت... سکوتی در فراموشی خاطره...
گریه ام میگیرد ...در میان پریشانی نگاهت... 
چندیست دیگر اشکی نمیریزم...تنها سکوت میکنم ...
تا تو... به حال و روزم گریه نکنی... اشک نریزی...غصه نخوری... 

چقدر سخته...
تشییع کردن عشق ...بر روی شانه هایت...
و سپردن به قبرستان ...و خودت بگذاری در میان دل خاک...
بهش نگاه کنی...دلت نمیاد خاک بریزی...چون دیگه نمیتونی ببینیش...
بعد هم به زور...تو رو بلند کنند...بعد از چند دقیقه همه چی تموم میشه...
تو هستی...اما اون دیگه نیست...
بعد هم منتظر پنجشنبه ها میشی...که بری باهاش حرف بزنی...
بی آنکه جوابی بشنوی...برمی گردی خونه...باز هم بی او...
باز هم دلتنگی...باز هم...باز هم...باز هم... 

ببین...هر فریادی که از روی خشم و غضب... به خود م و به دنیا می زنم...
تو از من گله نکن...از من دلخور نباش...
نداشتن تو را باورم نمیشود...
تو فرض کن من بچه ام...و بهانه عروسک را میکنم... 

شاید تو...خاطره نیمه تمامی بودی در زندگی من...
یا اینکه...سکوت هستی میان نوشته هایم...
دیده نمیشوی ...اما بیکباره طغیان میکنی در من...
من تو را حس می کنم...در میان نگاهم...شاید تو ...
هیاهوی قلب منی... 
گاه فریادت میکنم...اماشنیده نمیشوی ...
من تو را لمس میکنم...در میان نفسهایم...
تو کیستی لعنتی...که اینگونه در من خلاصه شده ای... 

واژه هایم را گم میکنم ...در میان چشمهایت...
وقتی پیدایت میکنم...قافیه ها صف میکشند یک به یک...
در نوشته هایم...در لا به لای غزلهایم...
اما وقتی دوباره ...گم میشوی در خیالم...
گوشه ای مینشینم...و نقش میکنم چشمهایت را...لبانت را...حتی نفسهایت را...
بهت جان می بخشم...با خون رگهایم ... 

نفسم بند میشود بی تو...
می فشارد دل بیقرارم را... 
در این لحظات بی جان... میشکند قلبم بی صدا...
میسوزد جسمم...جانم...همه وجودم...
تو بیا باران باش...بر این جسم گذاخته... 
میسوزم بی آنکه شعله ور شود جسمم...
میشکنم...بی آنکه بشکند جسمم...
میمیرم...بی آنکه درون خاک دفنم کنند... 

مثل مرده ای شده ام...که چیزی حس نمیکند...
فقط میترسم چشمهایم را ببندم...
شاید تو بیایی...