میدانی...دلم تنگ شده برا اون روزهایی...
که دلت برام تنگ میشد ...دلتنگ یک نگاه...و یک لبخند...

وقتی صدایم میکنی...
در تب لحظه های بی تو میسوزم...
بی تو بوی خاک میدهد تنم...وقتی صدایم می کنی...
دلشوره نداشتن تو آزارم میدهد...
چرا صدایم می کنی...وقتی قرار نیست تو را داشته باشم...

تو راحس میکنم ...هروقت یاد موهای پریشانت می کنم...
همیشه مات می شوم...آن دم که با چشمان زیبایت مرا دیوانه می کردی ...
من از شوق تماشایت... نگاه از تو نمیگیرم...
تو زیباتر نگاهم کن...من هم آرام می میرم...
تمام حس من با تو...تمام آنچه می بینم...
همه عشق است برای من...برای تو نمی دانم...

وقتی در کویت سرگردان می مانم...
گاه دلتنـگ می شوم ...دلتنگ تر از ابر سیاه...
گوشه ای می نشینم...حسرت ها را یک به یک ورق می زنم...
می شمارم غمهایم را...و باختن ها وصدای شکستن را...
مثل رها شدن...میان تند بادی که بر خلاف میوزد...

تو نمی دانی چشمانت با من چه میکند...
وقتی نگـــاهم میکنی ...چنان قلبم از شیطنـت نگــا هت میلرزد...
که نمیشود نفس کشید... چقدر زیبـاست غنچه لبانت...
و گودی گونه ات...فقط باید مست نگاه شد...
همان کافیست...برای عمری جان دادن برایت...

تو چه میدانی ...در نگاهت چه می بینم...
چه میدانی...در نفسهایت بدنبال چه هستم...
لبانت را اینطور غنچه نکن...
داری دیوانه ام میکنی...با پریشانی گیسوانت...

با توام لعنتی...
چرا اینگونه بیقرار شده ای...این همه باریدی ...این همه فریاد زدی...این همه شر شر اشکهایت
خیابانها را شست...چه غلطی کردی...
بغضم در حال انفجار است...یک دم نبار...بگذار راحت شود گلویم...
بگذار چشمهایم خیس شوند...بگذار گونه هایم حس دلتنگی مرا بفهمند...
ساکت شو...دیگر بس است...
بگذار میخواهم برای خودم گریه کنم...ناله کنم...اشک بریزم...

تو لیاقت نداشتی که نماندم...
عشق...علف هرز نیست هر جایی بروید...
میروم ...تا شاید بوی گند رسوایی ...به مشامت شیرین آید...
بیا...این فقط لایق توست...

خب لعنتی...وقتی میخوای بری...
چرا ...قلب منو با خودت میبری...
چرا...خاطراتت رو جا میزاری...
حالا من چه کنم...هاااا

تو مرا تسخیر کرده ای...
در روحم جاری شده ای...
از وقتی بار سفر را بستی و رفتی...
روحم را با خود برده ای...و تن خسته ام...
مدام پرسه میزند کنار ت...تا شاید برخیزی و مرا درآغوشت جای دهی...