وقتی می خواهم برایت درد دل کنم...
از ضعـف هـایـم... از دردهـایــم...از غم غریبی...از بیقراری و بیخوابیهایم...
برایت نمی گویم...وقتی برایت درد دل می کنم...
همه چیز خوب است...به جز تو که همه زندگی منی نیستی...

باران میبارید از سر شوق آسمان......و دستانی لرزان ... دزدکی تنی را نوازش می کند زیر باران... آنگاه محو تماشا میشوم...مست می شوم در بوی عطر نفسهایش...
و حس سوزش سرما گم می شود ... در گرمای آغوش پر ازعشقش...
و من نفس نفس می زنم...در سرزمین نگاهت...

کنار دریا نشسته ام ...در انتظار چه ؟خودم هم نمی دانم...
صدای امواج در تلاتم بادهای وحشی...شلاق میزند بر گونه هایم...
و من در انتظار مانده ام...در انتظار چه؟ نمی دانم...
یادت می آید ...قبلا با تو...همینجا روی صخره ای نشسته بودم...
و تو دستهایت را به دور گردنم حلقه کرده بودی... 
وبه من می گفتی ببین روزبه...دریا با من حرف می زنه...
اما من ...به جز صدای تو چیزی نمی شنیدم...چون صدایت... زیباترین موج زندگی من بود...
حال آمده ام...تا دوباره همان خاطره را تکرار کنی برایم...

رو به باد نشسته ام و ...می نوازم برایت...
میان دلواپسی شاخه های خشک درخت سیب...
پشت سنگینی نگاهی غمناک...کوک کرده ام سازم را برایت...
دل اینجا تنهاست... و عشق زیر رگبار خاطره له شده است...

وقت رفتن یادت هست عشقم ... آخرین نگاهت را ...که بدرقه راهم بود خوب یادم هست...گفتی نفس زودی برگرد...عشقم من برگشتم...اما تورا...کجا یافتم...حال همیشه می آیم...باهات سخن میگویم...بهت میگم زندگی...من برگشتم...پس چرا فقط خیالت کنار من نشسته...ساکت و سرد...

سیگاری روشن میکنم...تا آتش درونم را خاموش شود...
قلمی خواهم ساخت از انگشتانم......تا غم دلتنگیهایم را تخلیه کنم...
پیاله ای خواهم نوشید...با قدح چشمانت ...
در نسیم هوایت کوچ خواهم کرد...تا حس کنم بوی نفسهایت را...
تو یگانه عشق منی...تو تنها معشوق و معبود منی...
دوباره تو را خواهم ساخت...همانگونه که بودی...
تا نگاهم ...به نگاه غریبه ای نخورد...و دل مهربانت بشکند...

تو آری با تو ام...میدانی شقایق چیست؟
تا به حال مرگ شقایقی را دیده ای؟
این شقایق زندگی من است...
این شقایق قصه های من است...
این شقایق نوشته های من است...
هر آنچه مینوشتم و مینویسم ...
فقط مال اوست و برای اوست...
اما شقایق من دیگر آرام گرفته...
دیگر صدای ناله مرا نمیشنود...
دیگر برایم آواز نمیخواند...
من مانده ام و کلی خاطره...
میترسم از روزی که خاطره هایش تمام شوند...
انگار او مرا هم با خود برده است...
شاید من هم مرده ام و خود نمیدانم...
او یاس سپید شعرهایم بود...او نگاه عاشقانه رویاهایم بود...
عشقم...تو با من چه کرده ای؟
که من در خودگم شده ام...
رفتی...اما خیلی زود...انگاری یک رویای شیرین بودی برایم...
دیر آمدی و زود رفتی...حال من مانده ام و یک مزار سرد...
مزاری که زندگی مرا در خود جای داده است...
نفسم...بعضی وقتها شبها ساعت 12شب دلم هواتو میکنه...
توی تاریکی سر مزارت میام...
باهات حرف میزنم...بهت میگم دلم خیلی گرفته...
دلم هواتو کرده...ای همه هستی ام...حس می کنم قلبم هم زیر خاک است...
انگار تو مرا هم با خود برده ای...آرام بخواب دلبرم...که همیشه قلبم با توست...

تو...تو اگر باشی... باران هم ببارد...جنگلی از شقایق باشد... و یک خیابان بی انتها ...نگاهی پریشان در کنج خلوت نگاهم باشد... دیگر چیزی نمیخواهم...اما تو...کجا ی نگاهم ایستاده ای که تو را نمی بینم...

چشمانم را باز می کنم...در پشت ساقه های خشک یخ زده آرزوهایم...
نگاهت می کنم...به چشمان زیبایت می نگرم...بوی تنت را حس می کنم...
یک فنجان چای داغ...دستم را زیر چانه ام می گذارم...تا لذت نوشیدن چند برابر شود برایم...
اما تو چه می کنی با من...
نگاهم را می دزدی؟
و می روی میان شقایقها خود را پنهان می کنی...
حال من چه کنم؟
می دانم پیدایت نمی کنم...
فقط یک بار ...وقتی آمدی ...دیگر نرو...تا من سیراب شوم از تو...

ببین...از روزی که بی وفا شدی و رفتی...
می بینی...هنوز فراموشت نکردم...
هنوز برایت می نویسم...هنوز هم با یادت خاطره می بافم...
ببین...حتی هنوز هم چشمانت را زیبا نقاشی می کنم ...