چشــم هایت...موهایت...رنگ لبهایت...
حتی نفسهایت...مرا اسیر خود ساخته اند...
و من این اسارت را ...در میان آغوشت دوست دارم...می پرستم...

اگر می دانستی...با رفتنت چقدر بیقرار شدم... 
اگر می دانستی... در نبودنت قلبم بیمار شده است...
اگر می دانستی...با رفتنت دنیایم را با خود برده ای...
اگر میدانستی...باز هم می رفتی...
ای کاش باز گردی...و ببینم چه می کنی با این حصاری ...
که دور خود کشیده ام...

وقتی تو نیستی ... پلکهایم حوصله نمی کنند ... چشمانم را باز کنم... 
میترسم تصویر خیالی تو ... بگریزد از نگاهم..

ذلالی نگاهت آرامم می کند...دل به خیالی بسته ام ...
که تو چه با تبسم امد و رفتنم را مینگری...و من نمی توانم عاشقانه تو را درآغوش گیرم...

خاک سرد کوچه ها... خاطراتت را بوسه میزنند...
وقتی خاطراتی از تو...بی تفاوت از کنارم می گذرند...
و من با حسرت فقط نگاهشان می کنم ...

وقتی تو نگاهم را دزدیدی...و مرا به اسارت خود درآوردی...
در نبودنت...همیشه چشمان ابری ام ...زیر سایه همان درختی که تو را دیدم ...
بارانی می شوند و گونه هایم سرخ اناری...

لعنتی...
وقتی از تو و خاطراتت لبریز می شوم...
نپرس چرا و کجا ؟ برو تمام خاطره ها یم را مرور کن ...
تا شاید هنوز یادی...خاطره ای...و یا حتی قطره اشکی...
در گوشه چشمت جا مانده باشد...

عشقم...نفسم...جانم...چرا نامت را که فریاد میکنم ...
ماه هزار تکته میشود در نگاهم...
مگر نامت را از چه کسی به ارث برده ای...که اینگونه دگرگون میشود آسمان...

نفس می کشم ...اما با هر نفسی قلبم به درد می آید...وقتی هفته دیگری هم ...از پرواز تو گذشته... و باز هم پنجشنبه ای دیگر آمد... و آهسته از کنارم گذشت ...باز هم ندیدمت ...
دلم تنگ است عشقم...از بس بر سر مزارت گریستم وتو جوابی ندادی ...