شبانه هایم...را با تو می گدرانم...با یادت و با خاطراتت...
ترس از سنگینی پلکهایم...که مبادا به خواب روم...
و آنگاه تو بیایی...و من نبینم نگاه عاشقانه ات را...
که چگونه از دور میبوسی لبانم را...

دلم یک عاشقانه آرام می خواهد...
بنشینی...رو در رویم...چشم در چشم...نفس در نفس...
تو گله کنی...و من اشک بریزم...
تو از غم بی کسی بنالی ...و من از غم دوری تو...

همیشه باید کسی باشد...که شبها بر بالینت بیاید...و اشکهایت را با احساس پاک کند...
وقتی کسی نیست...که لرزیدن چانه ات را بفهمد...که بغض دارد در گلویت بیتابی می کند...
بگذار آسمان بتالد ...ابرها بگریند و ماه بخواب رود...و من اینجا آرام آرام جان بکنم...

کنار خستگی شبانه ام...دقیقه ها را کنار میزنم...و به ماه می نگرم...
اما چشمانم...هی بهانه تو را می گیرند... 
اما از ابرهای سرگردان خبری نیست...تا اشکهایم را به استقبال آمدنت بفرستم...
مانده ام...تنهای تنها...فقط هی بهانه تو را می گیرم...از آسمان...

می دانم که خوب میدانی...
و خیالت راحت است...در خاطر کسی ماندگاری ...که نبودنت راهم با تمام دنیامعامله نمیکند ...
خیالت راحت زندگی...خیالت راحت عشقم...

خیالت رویا به رویا...در خواب شبانه ام ...مثل نسیم جلا میدهد روانم را...
و می پیچد در فضای دلم ...عطرو بوی تو...
بگو کجا بجویمت ...ای بی نشان ...که راه را گم کرده ام...

زمان چه شتابان می گذرد بی تو...
بدون توجه به غمهای بزرگی... که در سینه جا خوش کرده اند...
و خاطره های کوچکی ...که حداقل می توانند... تحمل بی تو بودن را آسان کنند...
اما مگر می شود...گاهی چشمهایت...و گاه لبانت...و گوشه ای نفسی از تو جا مانده است...
و من بیقرار ...فریاد میزنم...فاطمه...فاطمه...فاطمه...
و تو در جواب ...فقط بغض میکنی در نگاهم...

از دور می آمدی... چشمهایم شروع به باریدن کرد...
آرام و مست نزدیک شدی...مرا در آغوش گرفتی...
و سر به شانه هایم گذاشتی...و اشک عشق را سرازیر کردی...
و چه حال و هوایی بود...میان جنگل عشق...
و چه رویایی خیسی بود ...در نگاه بی روحم...

ببین...با تو و در کنار تو...
کمی نگاه عاشقانه...
مه‌ِ جنگلی‌ و کمی‌ تاریکی ‌ِ محض...
نوری از ماه...و کمی مستی چشمانت...
تو باشی و من...تنهای تنها...و دیگر هیچ...
دنیا هم ارزانی خودشان...

میگویی... نسیم بر شمیم تو خوش آمده...
میگویی ...خاطره ها را تکاندی بر امواج دریا...
میگویی... فراموشم کردی...
حتی نامم را...باشد...شایدروزی ...گذرت به جنگل چشمانم بخورد