ببین عشقم...همیشه در خاطراتم پرسه میزنی... 
مرا...رویا به رویا...با خود میبری در میان شقایقها...
مثل همیشه...عاشقانه دستانم را میبوسی...
و من پریشانی موهایت را در کهکشان نگاهت لمس میکنم...
هنوز تنم بوی نفسهایت را می دهد...

چه می گویی تو؟
بس است دیگر...اشکهایم را جاری نکنم؟
به من چه...ابرها بغض کرده اند...
و ماه خود را پنهان کرده است...
به آسمانت بگو...سرفها هایش گوشم را آزار میدهد...
کمی مکث کند...در لا به لای ستاره ها اسر مانده ام...
راهم را گم کرده ام انگار...گویی کسی نیست در این برزخ لعنتی...
وقتی معشوقه من نیست...چه کاری دارم من با این زندگی...

وقتی صدایت می کنم ...و تو سکوت می کنی... 
وقتی به چشمانت می نگرم...و تو فقط نگاهم می کنی... 
اونوقت...اخم می کنم...و زیر لب زمزمه می کنم...عش ما رو ببین...
اونوقت تو...تبسم کنی...از کنج چشمت قطره شبنمی بچکد...
و باز فقط نگاهم کنی...مست نگاه...
آنگاه آرام تو را ...در آغوشم جای دهم...و بگم تو عشق منی فاطمه...
رعد و برقی درآسمان ...فریاد برآورد و اشک ابرها جاری شود...
و من سرم را...روی سنگ قبرم بگذارم...تا کمی آرام شود قلبم...v

بارش باران در نگاه تب زده من...مرا به بازی گرفته است آسمان...
گره خواهم زد چشمانت را به سپیده ...آنگاه که ابرهای غم زده ...بدنبال شکستن بغضشان ...خود را به تن خسته من میکو بانند...
آنگاه که نگاهم را در میان باغ گیلاس جای گذاشتی...با خود چه پنداشتی...عشق را سایه بان لاله ها کردی و رفتنی... مرا در سوز سرما عریان کردی...که عشق را به تاراج نگاه هرزه آفتاب بدهی...
وقتی زمزمه می کردی نامم را...من در حال جان کندن بودم...
پس چه شد تو را...این گلدان خالی از گل چیست...

عشق به تو یعنی...
یک ساز کوک شده ...یک حنجره باز...یک صدای دلنشین...
مثل تابش خورشید بر ساقه های یخ زده...
شبیه ابری که سرشار است از باران...
و هنوز من...شانه هایم خیس است از نگاهت...
هنوز صدای عاشقانه ات...گوشم را نوازش می کند...

گاه حسی...خاطره ای...چشمانی...نگاهی...لبخندی...
تو را می برد ...تا انتهای باغ بارانی...
گوشه ای دنج و خلوت پیدا می کنی...
و با همه خاطره هایش صحبت میکنی...
او را در خیالت بغل می کنی...
وقتی هنوز تبسم نگاهش هم یادت هست...
چطور می شود...او را حتی یک لحظه از یاد برد...

چطور می شود کنار آمد...با نبودنت...
وقتی یادت همیشه در حوالی من پرسه می زند...
وقتی شبها تا سپیده مرا بازی میدهی...
وقتی ...وقتی...وقتی هنوز چشمم تو را می بیند...
چطور می شود...تو را از یاد برد...
چطور می شود دست دیگری را در دست بگیرم...
چطور می توانم در چشمان دیگری خیره شم...
وقتی تو...همیشه هستی...

طاقت بیار گلم...دراین دنیا ...یاسهای سپید را نمیشناسد...راز شقایقها را نمیداند...

غصــه نخـور دل ویران شده من...
كنــار آمـده ام بـا نبـودنش... خیلـی كه دلـتنگ شوم...نفس که بگیـرد ...
بیقراری که سراغم بیاید...کمی دلتنگ می شوم...و گریـه میكنـم ...
تو نگران نباش...این عادت هر شب من است...

ببین با تو ام...
خودم را در لا به لای خاطراتت گم میکنم...تو بیا...پیدایم کن