سکوتی تلخ ...در میان چهره ام خفته است...وقتی خاطراتت را برایم می خوانی...
بغض میکند نگاهم......و آئینه در هم میشکند چشمانم را...
قدم به قدم در میان...باغهای انار و سیب رها شده ام...نه سیبی مانده بود و نه اناری...
فقط من بودم و شاخه های خشک بید...آنها هم از تنهائی خود میگریستند..
و من بهت زده فقط اشکهایم را میبلعیدم...که عمر من چه شتابان میگذرد بی تو...

دلم باز هوایت را کرده است...دلم را به دریا زده ام اینبار...
تا بوی خوش مستی را... از سرگردانی موجها بشنوم...
الان که نه...اما همیشه منتظر هستم بیایی ...
بیایی و مرا با خود ببری...تا شاید این همه بیقراریم ...قرار شود...
لعنتی مگر تو کیستی...که حتی یک لحظه هم نمیشود فراموشت کرد...

می بینی ...اتفاق خاصی نیست...
فقط ...سرنوشتی به سر رسیده... و ورقهای کتابی به پایان رسیده...
و من ...هنوز در خیال چشمان زیبایت ... مانده ام تا پلکی بزنی...و من حس کنم هنوز زنده ام...
می بینی...
داستان من و تو... به پایان رسید... و من هنوز در گیر همان...
لعنتی ...تو تنها عشق منی ...مانده ام ...
من لعنتی را فقط با صدای تو میخواهم لعنتی...

عشقم... من دیگر با گل سرخ فریب نخواهم خورد... وقتی نیستی...
همچنان صدای خواب براحساس شهر خرناس میکشد... و من با خاطراتت تا سپیده بازی میکنم... 

بس است دیگر...
آسمان بغض کرده است...
ماه از خجالت نگاهت ...چشمانش را بسته...
و ابرها سرفه هایشان گوش خراش شده...
کمی مکث کن...بگذار کمی ابرها هم بگریند...

سلام عشقم...
خوبی نفسم...
خوش میگدره زندگی ...
یادت هست هستی ام...
آخرین سنگ را که میگذاشتند...
آخرین باری بود که من و تو همدیگر را که میدیدیم ...
آنوقت تو چه حالی داشتی؟
من که نفسم بند آمده بود...
وقتی اطراف سنگ ها را گل مالی میکردند...
انگار داشتند قلبم را گل میگرفتند...
شب تا صبح کنار قبرت نشسته بودم...
هر چه میگفتم جوابی نمیدادی...چرا نفسم؟
گفتند دعای وحشت بخوان...
اما من که پیشت بودم گلم...چرا وحشت کرده بود...
تا صبح توی ماشین کنار قبرت خوابیدم...
خواب که نه...غم بود و اندوه و گله از خدا...
حالا حس میکنم...دیگه حسی ندارم به زندگی...
حس میکنم قلبی تو سینه ام نیست...

نامت را میدانم...
اما چشمهایت را از که به ارث برده ای...
که اینگونه شبم ...را روشن می کنی...

در باغ آرزوهایم ...فقط رقص خاطره ها رشد می کنند...
تنها اشک شقایق جاری می شود...در باغ آرزوهایم...
وقتی تو نیستی...نمیدانی چه غوغایی به پا می شود...