وقتی عاشقانه به من خیره میشوی ...
چشمانم گویی قفل میشوند در نگاهت...
همان چشمهانی که ...ارامش رابه نگاه خسته ام باز می گرداند...
و قلبم از شوق نگاهت یکباره می ایستد...
ونفسهای تو ...آری نفسهایت...مثل هر زمانی دیگر...
طراوت را به زندگی من میبخشد...
وقتی که عاشقانه نگاهم می کنی ...غزل های عاشقانه بر لبم مینشینند...
و آنگاه ...دوست دارم... ببوسم لبانت را...نگاهت را...
اما چه کنم...که تنها خیالی بیش نیست... 

چندی پیش...قلبم بد جوری شکست...که تکه هایش را گم کردم...
مدتیست...هر چه میگردم...جور نمیشود تکه هایش...
اما یک قلب دست نخورده و بکر...درون سینه ام میتپد...که مال من نیست...
راستی چگونه میشود...قلب عشقم با اینکه دیگر نیست...کامل و بی نقص کار میکند...
اما قلب من ...شکسته و تکه هایش را پیدا نمیکنم... 

وقتی دلت میگیره...دلت میخواد یه غریبه بیاد...
بشینه رو به روت...فقط نگات کنه و حرفی نزنه...
و تو هی بگی و بگی از دلتنگیات...
از روزهای شاد و شب های غم گرفته ات...
آنقدر بگی ...تا کمی سبک شی...
اون غریبه...فقط سر تکون بده ...و تبسم کنه...
نه جوابی و نه نصیحتی...
آخرش هم...بگی همین...
و او پا شه و بگه غریبه عاشق...
زندگی رو سخت نگیر...
عشق همیشه هست...
می آید و میرود...مثل شقایق باش رفیق... 

گاه...همین یک نگاه اتفاقی...
اتفاقی جدید به همراه دارد برای تو...
پس در نگاه کردن...خیلی احتیاط کن رفیق... 

هی لعنتی...
هر گز تو را نمیبخشم...
بعضی وقتا وسط خنده هایم پیدایت میشود...هق و هق ناله هایم گل میکنند...
که همه مات نگاهم میکنند...و میگویند...میخندد...یا میگرید...
دیووووانه شده است گویی... 

چگونه مینگری مرا...نفسهای آخرم را که به خش خش افتاده است میشنوی؟
گویی که اصلا گوش نمیکنی چه میگویم... و باور نمیکنی که در نبود ت جان میکنم...
تو قامت تنهایی مرا زخم کرده ای... حال من همچون...پروانه ای شده ام...
که در میان هوایت به پرواز درآمده است...و تو هی فوت میکنی میان نگاهت را...
تا غبار از جلو چشمانت کنار رود... 

ببین...لعنتی ...غزل نوشته هایم...
درد دل من در اين كاغذ جا نمي شود...که برایت بنویسم...
هر چه هست میگویم برایت...و تو بخوان غزلهایم را...
در اين سكوت بغض آلود... قطره كوچكي ...هوس سرسره بازي مي کرد...
و گونه هایم...عاشقانه اشکهایم را به آغوش مي كشیدند ...
آری نفسم...بله عزیزم...عشق تو نوشتني نيست ...گفتنی هم نیست...
وقتی در برگه ام...كنار آن قطره ...يك قلب شكسته ميكشم...
برایت چه معنایی میدهد...چه مفهومی دارد...
آری عشقم...بله زندگی...عشقت ...نه گفتنی است...و نه نوشتنی...
عشق را باید حس کرد...لمس کرد... 

دیگر نه یادت میکنم...و نه بهت فکر میکنم...
اصلا سر کوچه تون هم نمیام...در خانه ات را هم نمیزنم..
اصلا اونی که...همیشه سلامت میکنه...من نبودم...
اونی که چندیست عاشقته...من نیستم...
کسی که...هر جا که می رفتی...دنبالت میکرد...
.................................................................
بلد نیستم ...هی دروغ بگم...
من بودم... خود خود من...تو بروی خودت نیار...خجالت میکشم.... 

گاه لبریز میشوم از تو...از صدای خش خش برگهایی که تو پاییز مینامیشان...
و آن سو میبینم...وحشت سنجاقکی ...از صدای تندری نالان...
که میخواهد رها کند بغض مانده در گلویش را...
و من فقط نگاهت میکنم...نه سنجاقک و نه تندر...
فقط محو تماشای تو شده ام...
که باد چه زیبا میرقصاند گیسوانت را... 

حرفی بزن...چیزی بگو...
لعنتی...بگو بی من نفسهایت کند میشود...
قلبت میگیرد...چشمهایت بارانی میشوند...
بگو...بی من چگونه میگذرد شبهایت...
چگونه بشمرم روزها را...که بی تو میگذرند...
مثل تیک تیک ساعتی خسته ...که وقت را فراموش کرده است...
فقط نا امیدانه گام برمیدارد...برای چه...خودش هم نمیداند...
حرفی به من بزن...من در زیر کلبه خاطره مان...پناه گرفته ام...
که رگبار آسمان...تنم را زخم نکند...
چندیست...گویی به همه چیز حساسیت دارم...