وقتی تو نامم را صدا می کنی...
انگار با نفسهایت ...مرا گرم درآغوش میگیری...
باز هم صدایم کن...

تقدیر من این بود...نمیدانم...که ردپایت را درساحل ببینم...
که دوباره صدایت را... در لابلای موجها بشنوم...
حال به دریا زده ام...قلبی را...که بی نشان به دنبال تو میگردد...

زمان به سرعت مبگذرد...و اشکها بیهوده گونه ها را سیراب میکند...
گویی زمان ...از گذشته های دور...
تا سال‌های يی شمار... پشت سر من براه افتاده است...
و من تنها ...در کنار امواج دریا ...ناله های باد را میشنوم...که در گذر زندگی من...
ردپای مرا به آب میدهد...تا تو پیدایم نکنی...و تنها با خیال خود...برای خودم شعر بگویم...
دریا جوابم را بده...

چرا هر بار که می بینمت...دوباره به تو دل می بازم...
و چرا هر دفعه که چشمانت را می بینم...چشمانم در به در می شوند...
شقایق من...
چرا هر چه می نویسم...باید از کنار تو بگذرم...
تا در میان خاطره ها آواره نشوم...
گل زیبای من ...غنچه شعرهایم...نفس زندگی من...
دوباره در میان نگاهم ظاهر شو...این بار میخواهم...دنیایی رنگارنگ با چشمانت بسازم...

وقتی من از تو شروع می شوم...شادی داشتن تو...
شوق در آغوش کشیدنت... دیوانه ام می کند...
اما گویی من...درست نمی شناسم تو را...
و درست نوازشت نمی کنم...
وقتی آواز میخوانم...تمامی قافیه ها را بر هم میخوانم...
نفس در نفس...دم به دم...از تو شروع می شود زندگی...
آری...من از تو شروع می شوم...گل قشنگم...

تو همان رنگ ... سبز عسلی شعرهای منی...
رها شو در نوشته هایم...بر غزل هایم لم بده...
اما اینطور نگاهم نکن...آب می شوم در آغوشت...

تو همين که قدم می زنی... در خیالم...
همین که صدایم را می شنوی...در آیینه خیالم ظاهر می شوی...و بر نگاهم تبسم می کنی... 
تو همین که...همیشه پا به پای اشکهایم می آیی...
دیگر چه می خواهم از تو...همین برایم کافیست...

وقتی دروغ هایت را باور داشتم...وقتی در نگاه خسته من قدم می زدی...
به تو گفته بودم ...همين یک نگاه ...به من نفس می دهد...
امید به زندگی دوباره می دهد... 
پس تو ...قدم بزن در زندگی من...اما آرام و بی صدا...
میخواهم صدای نفسهایت را بشنوم...

چشم‌هایت...
معنای تمامی جمله های من است...
وقتی اینگونه نگاهم می کنی...
فراموشی می گیرم...و از یاد می برم نفس کشیدن را...راستی...
این بار می خواهی؟...مرا درمیان حباب های چشمانت...رها کنی...
تا آرام برگونه های زیبایت ...بلغزم و برغنچه لبانت بنشینم...

وقتی تو صدایم می کنی...
بی آنکه برگردم...چشمانم خیس می شود...و باد موهایم را می رقصاند...
آنگاه از دهانم بی آنکه حرفی بزنم...آنقدر جانم در هوا منتشر می شود...
که گویی جانم به پرواز درآمده ...و بسویت بال بال می زند...
و تودر ابتدا و انتهای حرفهایت...مستانه مرا می بوسی...شقایق...