صدای نجوای برگها ،..در این روزها پاییزی ...
و آواز پرستوهای عاشق...در این ساعتهای دلتنگی...
نوید آمدن تو را میدهد...هر چند...میدانم نمی آیی... 

به اسمت که میرسم...تمام حرفهایم خلاصه میشوند در تو...
به نامت که میرسم...همه نوشته هایم را فراموش میکنم...
انگار حرفهای زیادی بلد نیستم ...انگار فقط تو و خاطره هایت ...
هجوم آورده اید به افکارم...من تنها چشمان تو را می بینم...
وگوشه ای از لبخندت ...دیگر از عشق...چیزی نمی دانم... 

هنوز حضور تــو ...در میان خیالم باقیست... همیشه یادگارنگاهت...
در بیکران تنهای من...دلم را به شوق رقص شقایق دعوت می کند...
اما من رقص را نمیدانم...
اما خوب بلدم شعر شقایق سر دهم...
پس من میخوانم...و تو برقصان شقایقها را... 

آتشی بیافروز...دورن سینه زخم خورده من...
سرخی گونه هایم ...از سوزش درون من است...
تو لبخند شادی سرداده ای...و من لبخند تلخم آزارم میدهد... 

نوشته هایم گـاه...هیچ معنا و مفهومی ندارند برایت...
و گاهی همین گنگی کلمات...تو را تا مرز جنون میکشاند...
بی هیچ حرف اضافه ای...و هیچگونه واسطه ای...
وقتی به خودت می آیی...با هر جمله ای ...عاشقی درونت را فرا میگیرد... 

مرا به بازی گرفته ای؟
که اینگونه بی پروا از کنارم می گدری...
تو معنی واژه های نگاهت را میدانی؟
نگاهت...دلت ...عشقت ارزانی خودت... 

داشت میرفت برای همیشه...
گفتم نرو...نميتونم فراموشت كنم...گفتم نرو بی تو میمیرم...
برگشت...با نیم نگاه بی روح...با لبخندی سرد...
دستی تکان داد و رفت...
حال چندیست دارم...دست و پا میزنم ...جان میکنم...میمیرم... 

زیر باران بودیم...ميدانستم مي خواهد چيزي بگويد...
منظور نگاهش را درک کردم...بی آنکه چیزی بگوید...
من هم گفتم چیزی بگویم...اما اون با نگاه زهر دارش...مسمومم کرد...
زبانم بند شد...بغضم در گلو سرگردان ماند...
من ماندم و تپشهای قلبم...که او نمیشنید صدای قلبم را...
پاهایم سست شد...نگاهم در حسرت یک نگاه باقی ماند...
و آرام آرام در هم شکستم...ویران شدم...ویران... 

چه صدایت کنم...وقتی دستان نوازشگرت...
نسیم نگاه بیقرار و خسته ام را ...چون گلبرگی در لا به لای غنچه مینوازد... 
آنگاه این نگاه بیقرار ...و آن عشق وحشی مرا رام میکنی...چه خطابت کنم...
تو نسیم خاطره های منی... 

وقتی بغض میکنم...بگو درکجای زندگی تو گم میشوم...
که خاطرات تو همه در من خلاصه می شوند...
شبها که بغض می کنم... دنیا سکوت می کند...
ابر ها بغض میکنند...آسمان میگرید...ماه ناله هایش را سر میدهد....
وقتی که بغض میکنم...در نگاهت سقوط میکنم...زمین میخورد قلبم...
در کوی لاله ها پریشان میشوم...در بن بست گریه زانو میزنم...
اشکهایم را ...دانه دانه میشمرم...وقتی بغض میکنم...باید از من ...
شعر سرود و غزل خواند...و مرثیه دکلمه کرد...وقتی بغض میکنم...تنهاییم را بیشتر حس میکنم...