دعوتم میکنی به شراب از لعل لبانت؟
یا به کافه ای که پاتوق شعرهای من است...
گاه برایت بهانه میاورم میان نوشته هایم...
تا با پیاله نگاهت...دو جرعه ای شراب بنوشم...
کله ام داغ...جگرم میسوزد...چه بود گلویم سوخت...چه بد مستی میکند نگاهم...
در رعشه های دستانت...که میلولد در ترنم شعرهایم... 

بعضی وقتا...
میبینم که فکر کردن...به هیچ چیز و هیچ کس ...ارزش آنرا ندارد...
که به خاطرش... شب گریه های ...بی صدا ی خودم را به حراج بگذارم... 

عجب هیاهویی به پا بود...
من میسوختم در عزای تو...اما بعضی بی هوا...
شعله می کشیدند...و بعضیی یکدیگر را میسوزاندند...
و گروهی دود می کردند زندگی را...
از سویی نگاهی بهت زده...و از سویی دگر وجدانی در حال انفجار...
عجب شور و حالیست ...در این جمع دل سوختگان... 

از جای بر میخیزم... تنهایی را آویزان میکنم گوشه ای...
نگاهت را میگذارم ...کنار پنجره و چشمهایت را رنگین میکنم...
دهانت را طوری میگذارم...تا صدایم کند...
از خانه بیرون میروم...رو به پنجره می ایستم...
منتظرم صدایم کنی...صدایم کن لعنتی...زیر باران خیس شده ام...
صدایم کن...فقط یک بار... 

لعنتی...وقتی هجوم خاطراتت شروع میشود...
وقتی تمام مرا تسخیر میکنی...
با نوشته ها بازی میکنم...
وقتی به اسمت میرسم...در دهانم مست میکنند کلمات...
مست می شوند و آشفته...تو چه کرده ای با من...این شبها... 

از سر عادت هر صبح... درد هایم را...غم بیکسی را...
اینجا میگذارم...تا هر عابری که گذرش خورد...
آرام بی هر کلامی...نگاهی کند و به راهش ادامه دهد...
و من همچنان حرفهایی را...که مانده ته گلویم...
بنویسم تا کمی سبک شود روان خسته ام... 

هنوز هم ساعت ها می توانم ... گوشه ای بنشینم و چرت و پرت بنویسم...
از همان نوشته هایی که اوایل جذاب است... و بعد خسته کننده می شوند...
هنوز هم می توانم شبها ...بی آنکه چرتی بزنم...ساعتها خرافه هایم را بنویسم...
هنوز هم با فنجان خالی...بارها و بارها چای مینوشم...تا خسته نشوند چشمانم...
هنوز هم با دست خالی...برای تو کاخ ها میسازم...
هنوز هم زیاد می خندم ...و زیاد میگریم...این باورهایم...ادامه دارند... 

نگاهت را...چشمهایت را...گیسوانت را...هر سپیده مینویسم...ترسیم میکنم برای خودم...
و گاهی ...مینشینم گوشه ای ...از طرف تو برای خودم گریه میکنم...
باورت میشود...گاهی هم از طرف تو...برای خودم نامه مینویسم...
دیشب دلم خیلی تنگ شده بود...از طرف تو خودمو بغل کردم ...و نوازش کردم موهایم را...
گاه دلم میخواد...تو بودی ...و من به جای تو میمردم...    

تو چه می‌خواهی در میان شعر هایم...چنین پرسه میزنی در لا به لای غزلهایم...
آرزوهایم همیشه نیمه می مانند...در میان جنگلی از خاطره...
تو محکم مرا در میان آغوشت نگه دار...من از بیهوده مردن می هراسم...
تو گاه معما میشوی در کلماتم...که هر چه می کنم معنایش را نمیدانم... 

بی قرار در انتهای خیابانی هستم...
و مینگرم رهگذرانی را که نشان از تو برایم گویند...
اما گویی...گم شده ای تو...که کسی نشان از تو ندارد...
و یا من گم شده ام...در این خیال خیابانها...نمیدانم؟