چرا...چرا ...وقتی سرم را روی سنگ قبرت میگذارم...صدای تپش قلبت را میشنوم...
اشکم سرازیر میشود...و مدام صدایت می کنم...اما چرا...
همه میخندند...وقتی چنگ میزنم گلهای رز را ...

اشکم جاری می شود...
گاه یک قطره سرگردان...و گاه موج می شود بر گونه ام...
نوشته هایم بی تو معنایی ندارد... تو زندگی می بخشی به کلماتم...
تو واژه واژه جملاتی هستی در ذهن من...زنده ای در قلبم...
میان آغوشم...

نمیدانم...از چه بگویم...دیگر قلم در دستم میلرزد...
چشمانم دیگر جایی را نمی بینند...
پاهایم سست...لبانم خشک...قلبم فقط می لولد در خود...
غربت دنیا را به دوش می کشم بی تو...
این چه رسمی است...خدایا این چه امتحانی بود...

چشم من از کودکی اشکی نداشت...حال من بی تو دگر حرفی نداشت...
دلبرم بال و پرت را چیده ای؟در قفس مانده دلت بشکسته ای...
می کشم مشکل در این دنیا نفس...سادگی کردم به عشقت مست مست...
عاقبت پرواز کردی از قفس...مانده ام تنها...در این دنیای پست...

معشوقه من...
چه زیبــــایی تو...چه دلربایی عزیزم...
دلبر من... نامت چه زیباست...حس عاشقانه ات چه دلپذبر است...
روزی پیدا می شوی میان نوشته هایم...گاه گم می شوی در نگاهم...
مگر تو لیلی منی؟ که مرا مجنون خود کرده ای ...

به چه می خندی؟
به پریشانی نگاهم...یا به دلتنگی و عذابم...هااان...
چه چیزی تو را به خنده وا داشته عشقم...
چرا اینگونه به اشکهایم می نگری...
تو که بی وفا نبودی...
لعنت به این زمانه...که دیگر این لبخند را نخواهم دید..

عشق من...اگر نفسی در سینه است ...
اگر دستانم مینویسند از تو...وقتی اشکهایم فقط برای تو جاری می شوند...
تو نفس بی رمق مرا جان می دهی...هر چه هستم...
فقط برای تو زنده هستم...برای خاطراتی که نصفه و نیمه مانده اند و سرگردان...
میخواهم کاملشان کنم...اما چرا تو بر نمی گردی...
تمام قلبم خلاصه میشود در تو ... نگاه عاشقم فقط تو را نی بیند...
من چه کرده ام خدایا...که اینگونه مرا مجازات کردی...

تو یه آواز قشنگی...میان کلماتی که باد پریشانشان کرده است...
امشب نمیدانم چه بگویم برایت...از چه بنویسم...
از نگاه عاشقت...ویا از لبان چون عسلت بگویم...
هر چه می کنم ...نمی شود فراموشت کنم...
چه چیزی را فراموش کنم...صدایت را...نگاهت را...کرشمه ات را...و یا اشکهای چو شبنمت را...
مگر می شود تو را نادیده گرفت...مگر می توانم تبسم لبانت را از یاد ببرم...
وقتی هیچکس نمی تواند برایم ...تو شود...
هر گز فراموش نخواهی شد...عشق ابدی من...

وقتی گیسوانت همچون... پیچکی مرا در بر میگیرد...
وقتی ماه از میان دیده ات شب را برایم روشن میکند...
خلاصه میشوم در تو و عشقت...وقتی نگاهم میکنی تو...
آب میشوم در چشمانت...اما چندیست نیستی...
نه پیچکی و نه ماهی و نه چشمانی را میبینم...
دارد یخ میکند همه وجودم...بدادم برس...هر جا که هستی...

من گم شده ام...
همانجایی که رهایم کردی...
راه را نمیدانم...از کجای جنگل بگذرم...تا به تو برسم...
لعنتی...بیا فقط راه را نشانم بده...
نمیدانم کجای زندگی ایستاده ام...
نمیدانم از کدام روزنه بگذرم...تا زندگی را بیابم...