چه کنم...با این چشمهای سرگردان...برتن یخ زده افکارم چی میگذرد...
باید که شکر کنم خدایم را...و یا بر تمام این اندیشه های از هم گسیخته...
و لغزیده در ذهنم... اندیشه های دیگری را جستجو کنم...باید چه کنم؟

چه زود و چه تند گذشت...روزهای با تو بودن ...
گویی تند بادی بود ...که وزید و گریخت از نگاهم... 
کاش...کمی در مسیر راه استراحتی می کردیم و چایی مینوشیدیم...

انگار همین دیروز بود...اما باید...
خاطرات را مچاله کرد و دور ریخت...وقتی بی هوا می آیند و نفست را می برند...

عشقم...در نبودنت...هر که از کنارم می گذرد...بوی تو را میدهد...
اما فقط ...نگاهش...لبخندش...چشمانش...و حتی راه رفتنش هم شبیه تو نیست...

بعضی ﻭﻗﺘﺎ... ﻣﺠﺒﻮﺭﯼ ﺗﻮ ﻓﻀﺎﯼ ﺑﻐﻀﺖﺑﺨﻨﺪﯼ...
تا شاید...در لا به لای خاطراتت ...لبخند تو را ببینم...

نفس نفس میزنم ...تا تو از همانجا...
نفسهامو حس کنی ...ای شقایق بوستان دلتنگیهای من...
و ای ناله شبهای بیقراری من...

در شبهای بی کسی ام... ازتوسخن می گویم... 
برایت از غم دوری ...و از غریبی چشمانم میگویم...
که در نبودنت...چه سرگردان مانده ام ...

می شه همین الان از راه برسی... جوری مرا در آغوش بگیری... که حتی باد هم فراموش کند بوزد... غرق شوم در این لحظه با تو بودن ...و ماه قهر کند و چشمهایش را ببندد...
و آنگاه...من و تو...پرواز کنیم به آسمان...و تو را به جای ماه سنجاق کنم...به سقف آسمان...
تا من هر شب نگاهت کنم...

هان...چقــدر باید بگذرد... تا مـن... در مـرور خـاطرات گمشده ات... وقتی از کنار م میگذری.... تنـــم نلــرزد... بغضــم نگیــرد...سست نشود پاهایم...و اشکم جاری نشود...

دیگر نه اشک پاسخ دردورنجهایم می شود...و نه خاطره هایت...
همیشه فقط آه میکشم ‎...و حسرت های به جا مانده را مرور می کنم...
و مدام تیر می کشد وجودم...مگر تو قلبم را هدف گرفته ای؟