عشقم...خیالت راحت باشد...
در قلب کسی ماندگاری ...که لحظه های نبودنت راهم ...با تمام دنیامعامله نمیکند...
نگران نباش...همیشه هستی در دنیایم...در قلبم...و در نفسم...

رویای ماندگار من...کجایی...با که هستی...
عطر تنت پیچیده در فضای قلبم ...
بگو آخر کجا بجویمت... ای بی خبر از حال من...

هوا چقدر سرد می شود...
وقتی آغوشت را میخواهم و نیستی...امشب...
درد پشت پنجره منتظر است...
و اشک در میان بغض جنجره در گیر است...

در پناه غربت تنهای تو...جا خوش کرده بودم...
که طوفان غم آمد و... مرا برد در میان آسمانی...که نه ستاره ای دارد و نه ماهی...
نشسته ام...در کنارت ژرفای آرامش پر از احساست...
که امواج بی رحم خیالت ...مرا در هم می کوبند...و ساعتها بی حس...
فقط به آسمان نگاه می کنم...که این چیست ...زندگی این است؟

نوشته هایم را به بازی گرفته ای مگر؟
که خودت را پنهان می کنی...در میان ورقهای پر از اشکم...
که تا نامت را می نویسم...چشمانت را می بندی...
و تمام نگاهم را خط خطی می کنی... دیگر نه خودت...و حتی نه نامت را میان نوشته هایم نخواهی دید...حال برو گله کن ...که دوستت ندارم...و شقایق زندگی من نیستی...

یادت هست؟
وقتی غر میزدی... ومن سکوت می کردم... و فقط نگاهت می کردم...
بعد فریاد میزدی...لعنتی با تو ام...حرفی بزن...چیزی بگو...
بعد من آرام می گفتم...ای جونم...قربون غر زدنت ...
همون لحظه محکم مرا در آغوش می کشیدی...و چشمانت پر از اشک می شد...
و توی گوشم زمزمه می کردی...قربون نگاهت برم من...اما...
حال دنیا رو ببین... تو کجا و من کجا...

آهای غریبه‎ ...چه میخواهی ...رویت را برگردان از من‎...
خیره نشو بر چشمان‎ خسته ام... دیگر‎ عاشقانه ای نمی نوازد درقلبم‎ ...
هر آنچه احساس بود...هر چه عاشقانه بود برایم...و تمام زندگیم را...
دفن کرده ام ...زیر خروارها سنگ...

بعضی ها را نمی توان از یاد برد...بعضی حرف ها را نمی شود فراموش کرد...
وبعضی چیزها را... نمیتوان بر زبان آورد... مثل پچ پچ شقایق ها را... 
و یا راز دلتنگی من به تورا...نمی شود پنهان کرد...

فقط یک لبخند بیصدا کافیست...
تا همه زندگی را به بازی بگیرد آن نگاه...
ﺍﻣﺎ فقط دو چشم خیس کافیست... 
تا دروغهایت را به رخت بکشد...و زیر لب زمزمه کند... دروغهایت هم زیباست...

گاهی می شود... راحت حرف زد و چیزی گفت...
از دلتنگی آدم ها گفت...و از درون قلبشان آگاه شد...
اما گاهی...نمی شود که نمی شود...
نه کسی را شناخت... و نه کسی را درک کرد...