در دنیایی که من هستم...
کسی برای من جز تو نیست ...
آمدنت را به انتظار مینشینم...
بگو درکدامین صبح میآیی؟
با کدام قایقی...و در کدام ساحلی؟
بگو درکدامین روز ... گلهای سپید را به استقبالت بفرستم...
و من مست نگاه آمدنت بمانم...تا قرص ماه خود را...پشت ابرهای سیاه پنهان کند...

دروغ تعطیل...
اما آدمـهــایـی کــه میگـن مــن از دروغ متنـــفـرم ...
آیا از دروغ گفتن هم متنفرند...یا فقط از شنیدن آن بیزارند...

می خواهم...بروم آن سوی دنیا...آنجایی که آسمان صاف است...
خانه ای بسازم از گلهای وحشی...از پیچکهای نیلوفری...
پنجره ای باشد رو به ابرها...من باشم و یک لیوان چای...
و آنسوی...تو باشی با چشمهایی پر از ترانه...

میخواهم...بی تو قدم بزنم در نگاه آسمان...
قدم هایی سرشار از احساس بر ساحل خسته زندگی...
این روزها بود...که طلوع عشق برای من به غروبی غم انگیز مبدل شد...
تو در آنسوی آسمان بودن ها...و من بر ساحل نم دار عشق...
نسیم دریا را بر لبانم حس می کنم...
با خود می اندیشم ...گویا تو در همین حوالی پرسه میزنی...

بدون هیچ تردیدی...و بی نیاز از تمنای نگاهی...می توان امید داشت...
وقتی قفل بسته ی لبانی باز می شود...وقتی از روزنه نگاهی عشق می چکد...
وقتی می شود...به زندگی نگاه معنی داری کرد...
پس می توان...راز نهفته را در میان لاله ها رها کرد و رفت...
و بهشتی ساخت...در بلندای گیسوانی که همیشه ...
در پریشانی امواجش خود را رها کرده...تا طعم عشق را به مستی چشید...

وقتی برمی گردم و ...به گذشته می نگرم...
می بینم...چقدر خستگی پشت سرم جا مانده است...

یادت باشد روزی خواهد رسید...
وقتی در هیجان... آغوش دیگری خفته ای...
مرا بیاد بیاوری...وستاره هارا خواهی شمرد ...تا اینکه نامم را بر زبان نیاوری...
و دلت هوایم را نکند...و حرکات موزون نگاهت بر هم نخورد...
آنگاه قطره اشکی بچکد...در آسمان دلتنگیت...
و هوای گرم را بهانه کنی...تا اشکی دیده نشود...در میان آغوش گرم و نمناکش...

می شود امشب...در نگاه مستانه ام ببارد آسمان...
قطره ای بر گونه ام سرازیر شود...و بویش سیرابم کند...
می شود امشب...دستی به خاطره ها کشید...تا بخواب رفته و کمی آرام گیرد قلبم...
راستی می شود...دستهایش را بگیرم...و آرام ببوسم... 
اصلا نه... فقط از پشت پنجره نگاهش می کنم...
قول می دهم برایش شعر نگویم ...اشک نریزم...می شود فقط امشب...
سرم را روی پاهایت بگذارم ...و تو با موهایم بازی کنی...تا خوابم ببرد...
می شود؟

تمام بدنش خیس شده بود...
نه بارانی بود ...و نه اشکی در نگاهش بود...
خود را از میان قاصدکها جدا کرد...
تا سحر گاه میلرزید ...در انتظار بود...
تا اینکه صدایی به گوش رسید...از میان پیچ و خم پیچکهای نیلوفرها جدا شد...
روی ساقه خشک نمداری نشست...قطره قطره میبارید مروارید نگاهش...
گاه سنجاقکها هم... معنی یک زندگی عاشقانه را میفهمند...

آنگاه که قلبم را به تو هدیه کردم...آنوقت که گره زدم نگاهم را به چشمانت...
آن روزی که تو شدی همه وجودم...پس تو چه کردی با من؟
قلبم را برده ای با خود...نگاهم را در نگاه ماه بسته ای...
همه هستی ام را به باد داده ای؟ هان ...چرا؟
مگر نه اینکه من عشقت بودم...مگر نه اینکه من زندگیت بودم...
چه شد آن همه حرفهای عاشقانه که می زدی...
حالا مرا گذاشته ای کنار برکه ای خشک که چه کنم...
بی تو چگونه زندگی کنم...با خود چه فکر کردی....
که اینگونه رهایم کردی...در این دنیای گرگ صفت...