کوله باری دارم از غم هجرانت...
پر از اشکهای زمردی...پر از یاسهای سپید...و فریاد خرناس نحیف شب... 
دیگر خنده را از یاد برده ام...نگران نباش بجایش سرفه های خشک دارم فراوان...
اینجا همسایه از صدای ناله قلبم بیدار نحواهد شد...
اینجا شهریست که مردمانش را خواب برده است...
آسمان اینجا ستاره ای ندارد...اینجا ماه هرگز نمی تابد...
در سرزمین من...چشمها خشکیده ...و گلوها زخم برداشته اند...
اینجا باران نمی بارد...اینجا دلها همه مرده اند...و یا بخواب رفته اند...

روزی باید عاشق شد...و روزی باید فراموش کرد...
گاهی باید میان غنچه گل سرخ رویید...
و گاهی در لا به لای نیلوفرهای آبی...
ما همان‌طور که به عشق می‌اندیشیم ...
بالهای پروانه ها را بر دوش خود حس می کنیم...
که چه عطر و نسیمی در هوای دلمان جاری می شود...
وقتی چشمانی... عاشقانه نگاهمان می کند...

عشق ما عشق خدا بود...که سامان نگرفت...
شعله‌ای بود كه لرزيد، ولی پا نگرفت...

لبانی که خسته از سیاهی شب...
در انتظار یک بوسه تا سپیده لول میخورد در خود...
نه تو می آیی...و نه شعر و ترانه ای که مستم کند از بوسه خیالی...

وقتی باران بارید...او رفته بود...
حال من مانده ام...در آغوش ابرهایی که باریدن را بلد نیستند...

خاطره هایت...
دوست داشتنی ترین هستند برایم...
می ایند ...تنهاییم را پر می کنند...
ارامم میکند و وقتی بخواب رفتم...
بوسه ای بر روحم میزنند و میروند...بی منت...

او ... بوسه هایش طراوت بهار را داشت...
نفسهایش...عاشقانه های پاییز را به یاد می آورد...
همانی که چندیست...در ذهن من است...هر روز و هر شب...
آنکه زنده می شود در نگاهم...در آسمان...و در خیالم...

من هر شب...تو را می بوسم چنان داغ...که گویی یخ زده لبانم از سرما...
با همان لبهایی که...فقط طعم لبان تو را می دهد...
چایی می نوشم...در همان فنجانی که...روزی به لبانت میگذاشتی...
و هر شب ...در کنار پیراهنت تا سپیده می خوابم...
تا خوابم ببرد .. فکر نکنم تنهایم...
و تا صبح خواب تو را بینم و...رقص باد و پرواز قاصدک را...

فاطمه من...ببین از وقتی که نیستی... با تنهایی خلوت کرده ام ...دلتنگ که میشوم ...سایه ات را با اشک چشمانم آبیاری میکنم...خاطراتت همیشه ورق میخورنددر خیالم...تمام شب هایم را به رویاهایت باخته ام... دیگر پنجره ا ی به هوای کسی نمی گشایم...نگران هیچ چیز نباش عشقم ... من همین قدر هم ...که زنده مانده ام...به عشق توست...

وقتی تو رفتی...من را بگذار بمیرم به درک...
من شاهدِ نابودی دنیای تو بودم...پس باید بروم دست به کاری بزنم...
حرفت همه جا هست چه باید بکنم...با این همه بد مستی چه باید بکنم...
عشقم تو ندیدی ...در نبودت چه با من کردند...بر سر قبر تو چه با من کردند...
بی تو چه بلاها به سرم آوردند...در شهر خودم مرا غریبه خواندند...
بر سر قبر تو ...دیوانه خطابم کردند...گاهی همه گی مسخره ام می کردند...
آنگاه نشستم به خودم خندیدم...گویی آنها به سراپای دلم میخندند...