صدای باد ...ترانه سرای شبهای من است...
و آن طرف...در پس توی میخانه ای...یک نفر فریاد میزند ...
شمع ها را خاموش کنید...ماه از پشت ابرها بیرون آمده...
بوی زندگی می آید...
اما من...جای مانده ام...از این غافله عشق...
کجا ...دور تو می گردم...

حال و هوایم گم شده انگار...
فرار می کنم از شتاب این روزها...روز به روز...و ماه به ماه...و فصل به فصل...
اما هر چه کردم...نتوانستم زودتر از تو ...به دنیا بیایم...

هنوزلحظه هایی هست ...که تورا در ذهنم بپرورانم...
درگذشته ای خیلی نزدیک...که بی هیچ دغدغه ای ...در آغوشم بخواب رفته بودی... 
کاش میشد این لحظه ها را...دوباره ساخت...و دوباره زندگی کرد...

تو را دیدم...میان جنگلی از عشق ...مسیرم را عوض کردم ...
میان شاخه پیچیدم...درون ساقه لغزیدم...
قدم را تند تر کردم... خودم یادم نمی آید...
کجای غصه خوابیدم...

در سکوت دستهای تو...تنم می لرزد...
در نگاه غم آلود تو...دلم می شکند...
لبخندی بزن...چیزی بگو...
ای پرستوی آسمان من...

عشق من...جان من...میخواهم بگویم...
نه...فقط می خواستم...در امتداد نسیم...
قلبم را به گيسوانت ببافم...
تار به تار...و گیسو به گیسو...
گره بزنم... تا هر شب...تو قلبم را...
تار به تار....و گیسو به گیسو...باز کنی در چشمانت...
و من در نگاهت ...آرام و بیصدا...مثل حبابی مست...
بلغزم بر گونه هایت...
همین...همین کافیست...

ﺳﻼمی ﺑﻪ گرمی اشکهای روی گونه ات...
این بار آمده ام...
تا در کنار پیچکهای سر به آسمان کشیده...کمی بنشینم و برایت بنویسم... 
ﺗو به آرامی اما با نفسهای گرمت ...با کلماتم بازی کن...
ببین ﺷﮑﻮه ﻫﺎﯼ ﺩلم چه خرامان مینوازد برایت... 
ﺩﺭ ﺗﺮﻧﻢ ﯾﮏ ﺍﺣﺴﺎﺱ...و از یک روزنه پر پیچ و تاب...
بخوان عشق شیرین است...
عشق دیوانگی دارد...و عشق زمین گیرت میکند...
بخوان من عشق دادم...تو عشق را گرفتی...
اما حال تو و عشقت کجایید...
که من اینجا ...در لا به لای همان پیچکهای نگاهت ...سرگردان مانده ام...
باز هم بخوان...عشق نفرین شده من...

لعنتی میخندی؟مگر نمیدانی بر من چه می گذرد؟
گاه خیس می شوم در هوایت...
و گاه راهم را گم می کنم به تو...و گاه پر پر میزنم بر سر کویت...
و گاه نفرینت می کنم...که چرا تنهایم گذاشتی...

تو با کدام هجوم خاطره آمدی بسویم...
و حال ...با کدامین باد خواهی رفت...
چه ابرتيره ای در تو شکل گرفته... و در سینه من بغضی مینوازد برایت...
كه هر چه کنم نمی شکند...و تو هر چه کنی نمی باری... 
نه دل تو وا می شود...و نه من بغض رها...
راستی بیا به دروغ بگو دوستت دارم...تا شاید آسمان بگرید برایم...

وقتی تو قدم بر می داری...و من میشنوم صدای گامهایت را...
آمدن و رفتن...برایم مهم نبود...فقط میشنیدم ...صدای نفسهایم را همراه با صدای گامهایت...
اما لبخندت...وآن تبسم همیشه گی و چال های گونه ات...
زیباترین دلیل لبخند ماه است بر آسمان...