ســر زده و بی خبر بیا این بار...
تلنگری میان دلتنگی ...وکمـی آشفتگی بــــد نـیست …
آن وقــت …آرام سر به شانه ات بگذارم...
و بغصهایم را میان خلوت نگاهت رها کنم...

وقتی نبض ماه در چشمانت میخزد...
وقتی صدای باران رااز لبانت می سراید...
وقتی بوی گلها در نفسهایت بیقراری میکنند... آن وقت است که …
گل بوسه های زندگی بر گونه ام...مینشیند و ستاره ها را میرقصاند...

این روزها دلم هوای دریا کرده است...رها شوم میان موجها...
که ترنم صدای فریادش نوازش میکند روحم را... 
دلم هوای روزهایی را کرده است...که من و تو مست پرشور...
روی شن ها میدویدیم...و جای پای عشق را ثبت می کردیم...
اما بی تو مگر می شود به ساحل رفت...بی تو دوید و عاشق شد...
مگر می شود دوید...می شود رقصید...می شود عاشق شد...می شود خاطره را بغل کرد...
فقط می شود تنهایی...نشست و گریست...

این روزها چشم بر هم نمیگذارم ...در کنار خلوت شقایقی... 
نشسته ام به انتظار باد...نفس نفس میزنم ...
شاید بویت را برایم فرستاده باشی...

تو یه رویای قشنگی...مثل لبخند شقایق...
مثل بارون بهاری...توی چشای مست عاشق...

منم تنها...در این جنگل نمیدانم تو میدانی؟
مرا گفتی بیا هر وقت دلتنگی...
دلم تنگ است...نگاهم زرد و بیرنگ است...نمیدانم تو میدانی؟
تو گفتی دل که تنها شد...اشک جاری شد...عشق بیتابی کند در تو...که می آیی؟
نمیدانم تو میدانی...که من اینجا تک و تنها...در این سرما پریشانم...
بیا عشقم...بیا من سخت دلگیرم...بیا من درتب و تابم...نمی تابت دگر ماهم...

همیشه مرا به انتظار غروب آفتاب میکاشتی ...
همیشه گلهای رازقی را به انتظار باران میزاشتی 
همیشه خورشید را به خجالت وا میداشتی...
و من همچنان دروغهایت را باور دارم...
و من کماکان ابرهای سیاه را بخاطر پنهان کردن آفتاب سرزنش میکنم...
با تو ام عشقم...چترت را کنا ربگذار...بگذار باران خیسمان کند...
بگذار اشکهایم با قطرات باران جاری شود...
قدمهایت را آهسته بر دار...نگذار احساسم دگرگون شود...
چه حس نابی دارم من...انگشتانت گوئی میخواهند تمام جسمم را تسخیر کنند...اما تو چندیست مرا تسخیر کرده ای...به همان پرستوهائی که همیشه
مرا به یادت تو و به آهنگی که با شنیدنش دزدکی اشک میریختی...میدانی 
کدام آهنگ را میگویم...
از لحظه ای که رفتی بارون داره میباره...
این دل دیگه توان رفتنتو نداره...
از لحظه ای که رفتی ستاره سرنگونه، آینه عزا گرفته، دلت ترانه خونه...
از لحظه ای که رفتی دنیا رو شونه هامه...
اندوه رفتن تو هر ثانیه باهامه...
نزار عشقم...نزار امید و آرزومونو ازمون بدزدند...
همیشه عاشقت میمانم...برای همیشه توی قلب من جای داری...
حالا تو هی به دروغ بگو من هم همینطور...من هم مثل همیشه باور میکنم...

رو در رویم بایست...نفس در نفس...
نگاه در نگاه...بغض در بغض...
حرفهایی بزنیم ناگفته... من بگویم و تو نگاهم کنی...
تو لب بگشایی ...و طراوت یاسها مستم کند...
و آرام آرام تو را میان آغوشم جای دهم...قبل از اینکه از خیالم بگذری...

چشمهایم بدنبال کدام محبوبه شبی سرگردان مانده اند ...پیدایش نمی کنم ...انگار در همین حوالی بود.... همین نزدیکی ها در کنار آن کلبه ...شاخه های خشک درخت انار...و کلاغهای سیاه شاهد بودند...شالی بر سر داشت...اندام قلمیش خوب یادم هست... چشمهایش گوئی ساختگی بود...نگاهش مستم میکرد....گذرم که به آن حوالی می افتاد...از دور صداي دلنشینش را می شنیدم ... که من را می کشید سوي خود.طلسمم می کرد .... به خود که می آمدم آنجا بودم... در کنارهمان کلبه...صدای آوازش عاشقترم میکرد...همیشه تنها بود...درست مثل من ......آوازش همیشه از دل بود و برای دل... شکایتی نداشت از هیچ کس و هیچ جا... و این چه غریب می نمود براي من... که از همه کس و همه جا دلگیر بودم .... امروز آمدم با این قصد که بپرسم او کیست... از کجا آمده؟ اینجا چه می کند... نمی دانم پیدایش نمی کنم جایی همین حوالی بود .... در کنار آن سرو بلند...میان شاخه های گیلاس...بویش را حس میکنم...صدایش را میشنوم... اما چرا او را نمیبینم...صدایش میکنم...محبوبه...محبوبه شب...محبوبه شبم بیااااااا

امروز یادت را محکم در آغوش گرفتم...
دلتنگ نفسهایت شده ام ...
بگو با نبودنت...چگونه سر کنم...