دلتنگ که می شوم...چشمانم را آرام میبندم...صدای نجوای عاشقانه ات... در خلوت شبانه ام میپیچد...صدای خنده های پر از احساست... همه جا را پر میکند...و من بی آنکه چشم بگشایم... لبخند میزنم و به لوس بازیهایت فکر میکنم...اما...چرا هر ثانیه که میکذرد...صدایت دور و دورتر میشود... و من بی آنکه چیزی بگویم...فقط به یاد می آورم چه زیبا معنی می کنی لبخندم را...
آری عشق من... خیالت همیشه با من است...با من زندگی می کند...در پس توی کنج خلوت نگاهم... و چه شیرین است رویای با تو بودن...و در کنارت عاشقی کردن...بازدلم میخواهد با تو ...کنار ساحل بنشینم و سرت را... روی شانه هایت بگذاری... وگیسوانت را تشبیه کنم به امواج پریشان دریا... و صدایت را همسان کنی ...با نغمه آشفتگی صدای امواج...که ترس از اینکه ...به ساحل برسد و باز گشتی نباشد...آری ای معبود من...ترس دارم چشم بگشایم...که شاید تو در کنارم نباشی...و بیقراری من دوباره آغازی باشد...برای سفری رویایی که فقط ...من باشم و تو ...و پایانی باشد برایم من باشم بی تو...این کار هر روز من است نازنینم...

بعدازرفتنت ...میدانی بر من چه گذشت؟میدانم که نمیدانی... میگویم برایت بدان...قلبی که همیشه سرت را روی آن تکیه میدادی... تا صدای آهنگش را گوش کنی...دیگر ملایم و گوش نواز نمی نوازد... بیقرار و نالان است برایت...
بعدازرفتنت... برای همیشه نوازش درغم حسرت بی تو ماندن گم شد... و اینجا گنجشکی که هرروزازکنارپنجره ...بامهربانی دانه برمیداشت... تما م بالهایش غرق دراندوه غربت شد...
حال من خوب است نگران من نباش...

گهی آرام می آیی...شکوفه بر لبت داری...تو مثل ماه می مانی... 
میان قلب غمگینم...زلال از برکه می آیی...میان چشم بی تابم...تو قطره قطره می آیی...
تو را در خواب می بینم...چگونه مست می آیی...درون بهت چشمانم...تو مثل نور می تابی...

آهای غریبه...تو چه می کنی با من؟
نگاه شب را بر چشمانم می بندی ؟ خواب را می دزدی از خرابه نگاهم...
مرا تا سپیده می کشانی...دست و پا میزنم ثانیه ها را...
وقتی صدای جیک جیک گنجشکان صبح را به اطلاع میرسانند... 
بغض میدود در شریانم ...گلویم را چنگ میزند قهر چشمانم... 
گوشه ای ساکت مینشینم...تا شاید...نگاهی...صدایی...یا حتی خاطره ای را...
در میان کاغذهای مچاله شده ام بجویم...غریبه ...از غریبانه من دور شو...غریب می شوی...مثل من...
که حتی با خودم هم غریبه شده ام...

خیره شو بر چشمانم...لبخند نگاهت مستم می کند...
نسیم موهایت را پریشان کرده ای بر من...
یا اینکه باد پریشان کرده است مرا...در میان گیسوانت...

رفته ای جایی... که دستم هم به تو نرسد؟
دست من هیچ...قلب من هم نرسد؟
جانا بیا دگر زجان افتاده ام...بیا گذر کن زکویم...که ازنفس افتاده ام...

لبریزِ شده ام از تو...از عشقت و از تنهاییت ...
ببین کابوسِ نبودنت...چه ها میکند با من...
گاه قهر میکنم با تو...و گاه شعر میسرایم برایت...
مگر با بودنت چه کرده ام...که اینگونه تقاص پس میدهم بی تو...

بعضی وقتا صدایت را گم می کنم... 
در پیچ وتاب ساقه های شقایقها...میان پیچک های سر به آسمان کشیده...
این بار در گیر شده ام...در لا به لای ستاره ها به دنبال تو و صدایت...
این در و آن در میزنم خانه ها را...تا شاید نغمه ای...غزلی ...نجوای عاشقانه تو را بشنوم...
صدایت به گوشم میرسد...در میان نگاه غریبه ای...که صدایش شبیه صدای تو بود...
چشمهایش هم گویی نگاه تو را دارند...
چه بازیگوش شده ام...چه ذوقی کرده ام...این غریبه صدای قلبش هم شبیه تو میتپد...

چرا نگاهم نمیکنی؟
چرا حواست پیش من نیست ؟
مگر نمی بینی ...نگاهم دارد بی روح می شود...
پاهای لرزانم دیگر توان ایستادگی راندارند...
نگاهم کن...بسویم بیا...دستم را بگیر...گونه هایم را نوازش کن...
چرا اینگونه می نگری مرا...مگر کفر گفته ام...
دلیل نگاه سرت را نمی دانم...چرا دستانم را مثل همیشه...با گونه های گرمت نوازش نمی کنی... 
دیگر نمی گویم مرا ببوس...فقط مرا در آغوش بگیر...دارد یخ می کند تمام وجودم...

میان ابرهای سرگردان گم شده ام انگار...
وقتی ...
آن خیالی که از دوست داشتنن تو...برای خودم ساخته بودم... 
حال بی باران مانده ام...فقط ...گاهی... بادی ...تکانم می دهد...