یک سال بگذشت و باز...
تپش گرم ترین خاطره هایت...
می فشارد دل خسته ام را...
گاه به تو می اندیشم...
و گاه به آن لبخندهای زیبایت...
و به بی تابی قلبم که شکست...
چه می شود کرد...با این سرنوشت که اینگونه نوشت برایم زندگانی را...

من با ناز نــگاهت... با نفسهایت...
شعر مینویسم برایت...
من با لبخندت غزل میگویم...
و با گیسوانت واژه های شعرهایم را قافیه دار میکنم...
تا تو بخوانی... قبل از اینکه بند بند دلم پاره شود...

چقدر دلم لک زده برایت...
برای یک عاشقانه ی آرام در کنار تو...
تو را میان آغوشم قرار دهم ...و نفسهایت را ببلعم...
آنقدر گله کنم... از تو و از کابوسهایی که خواب... از چشمانم دزدیده اند...
آما حیف...که نمی شود ...دنیای من خواب است انگار...

اگـر دنیـا نمی چرخد به کام من...اگر شبها نمیخوابم... چو بیتابم...نگه کن بر تب و تابم...
من اون عشق سحرگاهم...که باگل بوسه میخوابم... 
من اون شوقم...من اون لبخند چشمانم...که تا بغض گلو آید...
به جز محرم نمی بیند ...چه بارانی به سر دارم...
اگر من شاخه خشکم... اگر یخ بسته لبهایم...به دریا دل نمی بندم...
من آن لبخند شیرینم...که بر جان مینشیند ...شوق چشمانم...

دلم وقتی پر از فریادهای غم انگیز می شود...
که نــگــاهــم به دستـــان گـــره خورده ...دو دلداده بیفتد...
که اوج شوق ...آنها را به پرواز در آورده باشد...
و من دوان دوان به دتبال رد پایت میگردم...که ببینم از کدام بوستان عبور کرده ای...
که تو را نمی بینم...

روزی گرمای آغوشت را ...بر تن خسته من گره کن... 
روزی شیرین ترین بوسه ها را ...از لبانم مز مزه کن... 
روزی به تلافی تمامی روزهایی که نبودی...
پشت پنجره کلبه جنگلی مینشینم...و با آسمان حرف میزنم...
که تا آمدنت صبر کند و تاریک نشود...

وقتی به من قول داد...که کلید قلبش فقط مال ِ منه...
وقتی قول داد ...و گفت دوستت دارم و من فقط مال تو ام...
وقتی به من قول داد ...که تا آخر عمر پیش تو ام...قولش قول بود و مردانه...
حرفــش حرف بود ...و عشـــقش عشق بود ...
تا آخرعمرش موند...بنازم به تو زن...که قولت از هزار مرد هم مردانه تر بود...

تو رویای منی‎...
در زیبا ترین لحظه های مستی ...
تو شیرین ترین آغوشی هستی...که در میان نگاهت غرق می شوم...
من عشق را در چشمان تو...بوسه خواهم زد...

دلم جایی گیر است...
نمیدانم...در پرتو نگاهت...و یا میان آغوشت...
و یا سرگردان میان نفسهایت...

مگر نه اینکه میگویی ...قسمت تو اینطور نوشته شده...
تو که میدانستی...تو که سرنوشت را می نویسی...
پس چرا خلقش کردی؟که حال باید...
تا آخر عمر بی او سر کنم...
و او در بهار جوانی پر پر شد و رفت...
کافی بود ...یک معجزه کوچولو نشونم میدادی...
که اینقدر من خون دل نمیخوردم...